“มิอาจช่วยได้ นางคงทนไม่ไหวแล้ว...”
ชั่วขณะนั้น สาวหูแมวทั้งหลายที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างสีหน้าหม่นหมองลงอย่างสิ้นหวัง
ทันใดนั้น ซูเฉิงก็เบียดฝูงชนจากด้านหลังเข้ามา สร้างความตื่นตัวให้เหล่าสาวหูแมวขึ้นมาบ้างอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทว่าพวกนางยังคงไม่รู้สึกถึงความหวัง เพราะการรักษาไข้ร้อนเป็นความสามารถที่มีเพียงหมอผีเท่านั้น ซูเฉิงจุดไฟได้ก็เก่งมากแล้ว แต่อย่างไรเขาก็ไม่ใช่หมอผี
กระนั้น ก็ยังมีสาวหูแมวเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง
“เฉิง เจ้ารักษาไข้ร้อนเป็นหรือไม่?”
“อาถัวใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ขอเจ้าช่วยนางด้วยเถิด”
“เฉิง เจ้าจุดไฟเป็น เจ้าต้องมีทางแก้แน่นอน”
“พวกเรายอมแลกด้วยอาหาร”
มองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเหล่าผู้คน ซูเฉิงรู้สึกกดดันยิ่งนัก จึงเอ่ยด้วยความจนใจ “ข้าขอดูอาการก่อน ต้องยืนยันโรคให้แน่ชัดก่อน”
หากเป็นเพียงไข้หวัด เขาพอจะมีหนทางอยู่บ้าง ขอเพียงอย่าเป็นโรคประหลาดอื่นก็แล้วกัน
เมื่อเหล่าสาวหูสัตว์เปิดทางให้ ซูเฉิงจึงได้เห็นว่า ภายนอกเต็นท์ขนาดไม่ใหญ่ มีสาวหูแมวร่างผอมแห้งคนหนึ่งนอนอยู่ อาถัวในตอนนี้ตัวสั่นงอเข้ากัน ใบหน้าแดงก่ำ หน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ นางเริ่มมีอาการสับสน มือกำหางของตัวเองแน่น ใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด บางครั้งก็ไอออกมาสองสามครั้ง
ทันทีที่ซูเฉิงเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นฉุนคุ้นๆ โชยมา เห็นได้ว่าหญ้าแห้งที่สาวหูแมวนอนอยู่นั้นเปียกโชกไปแล้ว ที่มุมปากมีเศษอาเจียนติดอยู่ ลมหายใจก็ไม่ค่อยสะดวกนัก