ราคายุติธรรมและโปร่งใส ทุกรายการตีราคาไว้อย่างชัดเจน
เมื่อฟังจบ เฒ่าหูยังพอรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งได้ แต่ไอ้อ้วนน่ะ ตอนนี้มันแทบจะยิ้มเห็นไรฟันแล้ว
“โอ้โฮ! มิน่าถึงบอกว่าวิธีรวยมีเขียนไว้ในกฎหมายอาญา เฒ่าหูได้ยินมั้ย นี่มันล้านกว่านะ ข้าจะต้องขายแผ่นผีอีกเท่าไหร่ถึงจะหาได้?”
พูดถึงตอนได้ใจ ไอ้อ้วนก็อดโบกหมัดไม่ได้
“ถึงเงินก้อนนี้จะซื้อบ้านในเมืองหลวงไม่ได้ แต่ตั้งแผงลอยหรือเช่าหน้าร้านก็ยังพอนะ?
นับจากนี้ไป พวกเราก็จัดว่าเป็นนายคนแล้ว!”
อย่ามองว่าไอ้อ้วนได้ใจจนออกนอกหน้า แต่มันก็มีเล่ห์เหลี่ยมในความซื่อ บางเรื่องมันก็ไม่พูดออกมาตรงๆ
ตัวไอ้อ้วนเองช่างมันเถอะ แต่วิชาสืบทอดของเฒ่าหูของแท้แน่นอน
งานเดียวก็หาเงินได้ล้านกว่า แล้วถ้าทำอีกสักสองสามงานล่ะ?
หากเป็นยุคแปดศูนย์ เฒ่าหูที่เพิ่งปลดจากแนวหน้าอาจจะรู้สึกขัดใจ ไม่ยอมทำหน้าที่มอจินเสี้ยวเว่ย จำใจเข้าร่วมเท่านั้น
แต่เปลี่ยนมาเป็นวันนี้...
[ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมรบกับครอบครัวของพวกเขา แค่ราคาของตอนนี้ ยังไงก็ต้องหาทางซื้อบ้านทรงซื่อเหอหยวนสักสองสามหลัง ให้ทุกคนอยู่กินไม่อดอยากในภายภาคหน้านะ?]
ในใจคิดตกผลึกแล้ว พอจะนึกออก ต่อไปหูอ้วนทั้งสองไม่มีทางหยุดมือแน่
“ไอ้อ้วน พูดจายังไง เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านฉินให้มาก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านฉินมีน้ำใจ พวกเราต่อให้ทำงานจนตายก็คงหาเงินก้อนนี้ไม่ได้!”
“พูดเกินไปแล้ว!”
โบกมือ เมื่อเผชิญหน้ากับหูอ้วนทั้งสอง ฉินหยุนก็ไม่ได้เย้าแหย่เล่น