"ยินดีนัก!"
อย่างไรเสีย นี่คือการประมือกับผู้อยู่ในระดับเดียวกับจั่วรั่วถงครั้งแรก ต่างจากการสังหารพวกปีศาจน้อย ติงเจี่ยวอันต่อสู้อย่างระมัดระวังยิ่ง
นอกจากใช้แสงหลบหนีขั้นสมบูรณ์ซึ่งมีพลังป้องกันไม่ด้อยไปกว่ามนต์แสงทองปกป้องจุดสำคัญทั่วร่างแล้ว
ติงเจี่ยวอันยังหวั่นว่าจะต้านทานการโจมตีของจั่วรั่วถงไม่ได้ จึงใช้นิ้วหลิงกวนเสริมคาถาอีกชั้นหนึ่งเป็นพิเศษ
ไม่เกินเลยที่จะกล่าวว่า พลังป้องกันของติงเจี่ยวอันในยามนี้ ไม่ด้อยไปกว่าอ๋าวไป้ในตอนที่ยังไม่ใช้ของวิเศษเสียอีก
"แม้จะเป็นผู้อาวุโสลือนามมาช้านาน แต่การป้องกันเพียงเท่านี้ ก็น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง?"
ทว่าขณะที่ติงเจี่ยวอันตั้งท่าเตรียมพร้อม รอคอยให้จั่วรั่วถงลงมือ
วินาทีต่อมา ภาพที่เหนือความคาดหมายของเขาก็บังเกิดขึ้นฉับพลัน
จั่วรั่วถงซึ่งยืนอยู่ ณ ที่เดิม ร่างกายค่อย ๆ ปลดปล่อยพลังปราณดั้งเดิมบริสุทธิ์ไร้ที่ติดังเส้นไหมขาวละเอียดออกมารอบทิศ
เมื่อพลังปราณดั้งเดิมแผ่ปกคลุมทั่วร่างแล้ว ร่างเนื้อของจั่วรั่วถงประหนึ่งถูกถอดทิ้งไปโดยสิ้นเชิง
กลับกลายเป็นเบาราวกับสายลมโชย แผ่วเบาดั่งเมฆากระจาย ไม่แปดเปื้อนแม้ฝุ่นธุลีแห่งโลกมนุษย์อีกต่อไป
หึ่ง——
แสงสีขาวสว่างวาบ!
ร่างอันหลอมรวมจนสมบูรณ์ของจั่วรั่วถงกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณดั้งเดิมล้วน ๆ โดยตรง ละลายหายไปในอากาศ
ที่เดิมว่างเปล่า เหลือเพียงอาภรณ์เก่าคร่ำคร่าซึ่งถูกกาลเวลากัดกร่อนจนขาดวิ่น หล่นลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา
ส่วนจั่วรั่วถงนั้น หายตัวไปจากที่นั้นอย่างสิ้นเชิง!
"เป็นไปได้อย่างไร!"
ติงเจี่ยวอันใจสั่นสะท้าน เข้าสู่สภาวะเตือนภัยขั้นสูงสุดในพริบตา
เปิดใช้ญาณหยั่งรู้เต็มกำลัง กวาดตามองทั่วทั้งถ้ำอย่างรวดเร็ว กระจายการรับรู้ไปทุกทิศ ไล่ล่าร่องรอยของจั่วรั่วถงอย่างบ้าคลั่ง