แสงสีทองไหลเวียน ปลายนิ้วบีบหยดเลือดหยดหนึ่ง หยดลงบนกุญแจหยกเจ็ดตาวิจิตร พร้อมกันนั้น ฉินหยุนก็ท่องคาถาตามเนื้อหาที่คัมภีร์เนตรทองคำเปิดเผย
ทันใดนั้น กุญแจหยกซึ่งไร้แสงวาววับก็เปล่งประกายเรืองรองสีน้ำเงินหม่นขึ้นมา
ตัวหยกสั่นสะท้านเบาๆ ระลอกคลื่นมิติที่ว่างเปล่าแผ่ซ่านจากปลายนิ้ว
ไร้ซึ่งไอคลั่งหรือไอสังหารพลุ่งพล่าน มีเพียงแรงดูดกลืนที่แทบจะว่างเปล่า ดั่งขุมนรกแง้มประตู
ชั่วพริบตาถัดมา ฉินหยุนก็รู้สึกถึงตราประทับมิติล่องหนผุดขึ้นในสมอง ชัดเจนราวกับสัญชาตญาณแต่กำเนิด
แววตาฉินหยุนเปล่งประกายทองคำ ปลายความคิดพลันสะบัด กระบี่ฉลามอสูรบนโต๊ะที่ยังไร้เจ้าของก็อันตรธานไปในทันใด ชั่วอึดใจถัดมาก็กลับมาปรากฏที่เดิมกลางอากาศ
ลองอีกครั้ง
กล่องผ้าไหมปักลาย กุญแจตู้เซฟ เงินสดปึกหนึ่ง เหรียญทองแดงสืบทอดโบราณหลายเหรียญ ถูกเขาเก็บเข้าสู่ห้วงมิติลวงตาทีละอย่าง และนำออกมาจนหมด
เข้าออกไร้สุ้มเสียง ไม่ติดขัดแม้แต่น้อย
ภายในมิติราบเรียบและกว้างขวาง ปริมาตรนับพันลูกบาศก์ เพียงพอเก็บข้าวของเครื่องใช้ โบราณวัตถุจำนวนมาก กระทั่งอุปกรณ์ขุดกรุทั้งชุด สินค้าคราวละมากๆ ก็บรรจุได้อย่างสบาย
กล่าวไม่ดีเลย แม้ภายหน้าจะไม่ลงสุสานอีก แค่ใช้ของวิเศษนี้ลักลอบขนสินค้า ก็ร่ำรวยล้นฟ้าแล้ว!
"น่าเสียดายใส่ได้แต่สิ่งไม่มีชีวิต"
ฉินหยุนพึมพำเบาๆ แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ด้านประโยชน์ใช้สอย ถุงกลืนกินของหม่าเซียนหงที่สามารถใส่สิ่งมีชีวิตไร้สติได้ ช่างเหนือชั้นกว่า
แต่กุญแจหยกเจ็ดตาวิจิตรก็มีข้อดีของตน มิติภายในกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก
"อีกทั้ง ตามที่คัมภีร์เนตรทองคำเปิดเผย ของวิเศษตรงหน้านี้ชำรุดไม่สมบูรณ์