ราตรีผ่านพ้นไร้เหตุการณ์ใด จวบจนรุ่งอรุณแห่งวันใหม่ แสงทองทาบทาเหนือขุนเขา ไม่ว่าผู้ใดจะคิดเช่นไร ฉินหยุนในยามนี้ก็อยู่ที่ฝูเจี้ยนแล้ว
เบื้องหน้าคือพนมเขาซ้อนทับม่านเมฆคลี่คลื่น คือที่ตั้งของสำนักซานอีในยุคสาธารณรัฐ
แต่หลังจากจั่วรั่วถงล่วงลับไปแล้ว ประกอบกับศิษย์สำนักซานอีล้มตายบาดเจ็บเกือบหมด สำนักก็ไม่เหลืออยู่อีก
สำนักซานอีดั้งเดิม ก็แปรเปลี่ยนเป็นเขาซานอีในปัจจุบัน
อดีตสำนักชั้นยอด บัดนี้สิ้นกลิ่นอายมนตรา แปรเป็นทิวทัศน์งามที่มีผู้คนหลั่งไหลไม่ขาดสาย
ลานสำนักเก่ากลายเป็นจุดชมวิว ภายในมีนักต้มตุ๋นที่สำนักท่องเที่ยวจ้างมาไม่น้อย เพื่อหลอกล่อให้ผู้เยี่ยมชมบริจาคเงินธูปเทียน
โชคดีที่ เมื่อเทียบกับเขาซงซาน เขาอู่ตัง และเขาหลงหู่ ภูพนมชื่อก้องแล้ว ระดับความเป็นธุรกิจของเขาซานอีก็ยังพอรับได้อยู่
ค่าผ่านประตู 28 หยวน ด้วยเหตุที่เรียนจบไปนานแล้ว ไม่อาจใช้สิทธิ์ลดครึ่งราคาบัตรนักเรียนได้เลย
เดินเลียบทางใหญ่ ขึ้นบันไดราวสองสามร้อยขั้นแล้ว ฉินหยุนก็มองเห็นลานบ้านที่ดูคุ้นตาอยู่ราง ๆ
ข้างลานบ้านเก่าแก่เรียบง่ายใต้ตีนเขาซานอี ตอนนี้นักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งกำลังห้อมล้อมฟังมัคคุเทศก์บรรยาย
มัคคุเทศก์สวมหมวกแดง ในมือกวัดแกว่งธง ณ ขณะนี้ชี้ไปยังตุ่มน้ำดินเผาเก่าที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ และกองฟืนไม้แห้งที่ซ้อนซะเอี่ยมในลาน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง
"ท่านผู้ชมทั้งหลาย ตามตำนานเล่าว่าที่นี่คือสถานที่บำเพ็ญเพียรแสนยากของศิษย์สำนักซานอีในปีนั้น!
ในวัฒนธรรมประตูเซวียน แม้สำนักซานอีจะไม่โด่งดังเท่าเจิ้งอี อู่ตัง ฉวนเจิน แต่ในอดีตกาล ก็เคยมีผู้บรรลุธรรมออกมาไม่น้อย!
น่าเสียดาย ยุคอลเวงโพธิสัตว์ไม่ถามเรื่องราว เหล่าจวินชูดาบเยียวยาโลกหล้า!