???
"พี่หยุน ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
ฉินหยุน: "'เซ่อ' (舍) สื่อถึง 'เซ่อ' (厍) คัมภีร์โบราณ 'กว่างหย่า' บันทึกว่า 'คลัง (库) คือ เซ่อ (舍)' ส่วน 'เซ่อ' (厍) คือเสียงสามัญของ 'คลัง (库)' กับ 'เซ่อ' (舍) อ่านออกเสียงเดียวกัน ดังนั้น 'เซ่อ' จึงหมายถึงคลังสมบัติ
อักษร 'ย่า' (哑) ประกอบด้วย 口 (ปาก) และ 亚 (ย่า)
ความหมายเดิมของ 'หยา' (亚) คือราชสำนักชั้นใน
ดังนั้น 'ย่าเซ่อ' จึงหมายถึงคลังสมบัติส่วนพระองค์ มีนัยว่า 'สมบัติต้องอยู่ในราชสำนักจึงจะเปล่งเสียง'!"
ร้านของคนธรรมดากล้าอาจเอื้อมเทียบคลังสมบัติในวังหลวง ชื่อที่เปี่ยมความลึกซึ้งเช่นนี้ เหตุใดถึงได้แปดเปื้อนในปากของเจ้า?
ฉินหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เปี่ยมความมั่นใจที่มิอาจโต้แย้ง หลิวเหยียนเหยียนอึ้งไปชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออก
นางคิดว่ามันเป็นแค่ชื่อร้านพื้นๆ ไม่คาดว่าเบื้องหลังจะแฝงความหมายเช่นนี้ ความดูถูกในใจพลันจางหายไปหลายส่วน
หรืออีกนัยหนึ่ง หลิวเหยียนเหยียนที่หมกมุ่นเรียนวิชาลับไล่ศพจนความรู้สามัญด้อย ย่อมมีจุดอ่อนในด้านนี้
ฉินหยุนมองท่าทีเหม่อลอยแต่ไม่ยอมจำนนของนาง แล้วกล่าวต่อ
"ส่วนที่ตั้งลับตา ก็จงใจให้เป็นเช่นนั้น"
"เทียนจินเว่ย ที่ดินแพงดั่งทอง ร้านริมถนนที่ดูคึกคัก คนผ่านไปมาล้วนแค่คนทั่วไปที่มาดูความครึกโครม หวังของถูก หรือตามกระแส
แต่ร้านข้า ไม่ได้เปิดให้คนเดินถนนแวะชม!"
"ชั้นหนึ่งวางของโบราณธรรมดาที่เปิดเผยได้ ไว้หลอกตา รับมือแขกทั่วไป