บนเคาน์เตอร์ กระจกทองแดงลายเทพีลั่วของปลอมยุคชิงถูกเก็บกลับเข้ากล่องแก่นจันทน์แดงอีกครั้ง เพียงแต่ต่างจากความระมัดระวังเมื่อครู่ ครั้งนี้การกระทำดูรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทว่า ใบหน้าของเฟิงซาเยี่ยนกลับไม่เย็นชา ตรงกันข้ามกลับมีแววกตัญญู
อย่างไรก็ตาม นี่คือของขวัญ โชคดีที่ฉินหยุนมองออก ไม่อย่างนั้นถ้าส่งออกไป คงกลายเป็นเรื่องน่าขันใหญ่หลวง
พี่น้องเสียหน้าไปบ้างไม่เป็นไร แต่ถ้าทำให้เกียรติของเฟิงเจิ้งหาวมัวหมอง หรือกระทบต่อชื่อเสียงของสมาคมใต้หล้า นั่นไม่คุ้มเลย!
[พวกสวะในฝ่ายจัดซื้อโกงเงินไปเท่าไหร่กันแน่ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้หรือ?]
รอกลับไปคราวนี้...]
ในใจของเฟิงซาเยี่ยนแม้ไม่ได้สบถคำหยาบ แต่ใครก็รู้ว่าผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดซื้อต้องเจอคราวซวยแน่
……
ฉินหยุนเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ คิดเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเอง
"ซิงถง และคุณนางเฟิง หากสองท่านเชื่อใจข้า แทนที่จะเสียเวลาไปหาไกลถึงนอกบ้าน สู้หยิบของโบราณในร้านข้าสักชิ้นย่อมง่ายกว่ามาก"
เขาชี้ไปยังหิ้งโชว์ของสะสม บนนั้นมีวัตถุชิ้นเล็กๆ งดงาม แล้วอธิบายเบาๆ ว่า
"เหยือกหยกเฮ่อเถียนหยกเขียวขาว ลายสนกระเรียนแห่งราชวงศ์หมิง ราคาตลาดห้าหมื่นหยวนพอดี เราเป็นเพื่อนกัน ถ้าท่านซื้อ ให้สามแสนหกหมื่นก็พอ เป็นเลขมงคลเท่ากับดาวทีกัง ถือว่าเป็นสิริมงคล
รูปทรงไม่ซ้ำใคร ไม่อัปลักษณ์ ไม่ใช่ของเกรดเกลื่อนตลาดเด็ดขาด"
เหยือกนี้แกะสลักจากหยกเฮ่อเถียนหยกเขียวขาวทั้งก้อน เนื้อหยกเนียนลื่นดั่งไขมันสัตว์ สีสันเรียบงามแฝงไว้