ในฐานะผู้ส่งสาร ฉินหยุนเองก็ไม่ได้รู้สึกกดดันมากนัก
เพราะตั้งแต่ตอนที่นำดาบอสูรจื่อหวันออกจากฐานทัพกองทัพกวันตง ฉินหยุนก็คาดการณ์ผลที่จะตามมาไว้แล้ว
ศึกถ้ำทะลุฟ้าในปีนั้น แม้ฝ่ายบีเหอเริ่นจะเสื่อมถอยลง แต่ตะขาบตายแล้วก็ยังไม่แข็ง!
บนแผ่นดินหัวเซี่ยเวลานี้ ยังมีพวกปีศาจน้อยแอบแฝงอยู่ไม่น้อย
จะออกตามล่าทีละตัว?
ฉินหยุนไม่มีเวลาว่างพอ!
สู้ใช้จื่อหวันเป็นเหยื่อล่อ ตกพวกหนูที่ซุกซ่อนตัวพวกนี้ให้ออกมาให้หมด แล้วค่อยจัดการทีเดียว ยังจะดีเสียกว่า!
หากเปิดศึกเต็มรูปแบบ บีเหอเริ่นที่เหลือก็คงไม่กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนั้น
แต่ถ้ามีแค่ตัวข้าเพียงผู้เดียว และมีจื่อหวันเป็นประกัน ต่อให้รู้ว่าการนัดประลองครั้งนี้อาจมีอันตราย
ทว่าด้วยความสำคัญของจื่อหวัน บวกกับความคลั่งของบีเหอเริ่น หากพวกมันไม่ตกลงหลุมพราง นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องประหลาด!
เพียงแต่สิ่งที่ฉินหยุนไม่รู้คือ ข่าวที่เขาส่งไปอย่างไม่ยี่หระ กลับก่อคลื่นยักษ์ในวงการผู้วิเศษ
……
เขาหลงหู่ จวนฟ้าประทาน!
มองข้อความยั่วยุที่ลู่จิ่นส่งมา คิ้วของเทพสวรรค์อาวุโสก็อดขมวดไม่ได้
"ไอ้เฒ่านี่ แก่แล้วแก่เลย ยังไม่รู้จักผ่อนปรน!
ก่อนหน้านี้ใช้เคล็ดทะลวงสวรรค์เป็นเหยื่อล่อ ทำลายแผนการของข้าไปก็แล้ว คราวนี้ยังกระโจนออกมาโผล่หน้าอีก
มันก็ไม่คิดบ้างว่า บางเรื่องข้ากล้าพูด ตัวมันเองกล้าฟังหรือไม่?
และที่สำคัญกว่านั้น ครั้งนี้ไม่เหมือนปีนั้น
คนที่ถูกตีจนร้องไห้คือผู้บำเพ็ญขั้นสูงแห่งจวนฟ้าประทานไม่ผิด แต่คนที่ตีเขาจนร้องไห้ ก็เป็นผู้สืบทอดแห่งจวนฟ้าประทานเช่นกัน!"
มองเทพสวรรค์อาวุโสกำโทรศัพท์มือถือ หน้าบูดบึ้ง ทำปากดูดฟันอย่างลำบากใจ