สิ้นเสียง สัมผัสเย็นเยียบแผ่วเบาพลันพัดผ่านทั่วคลังอาวุธ
หลิวเหยียนเหยียนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดขาวในพริบตา
บางทีอาจเป็นเพราะฉินหยุนไม่ปิดบัง กวาดทรัพย์จากห้องข้างอย่างโจ่งแจ้งเกินไป ยั่วโทสะเจ้าของสุสานอ๋าวไป้
สัญญาณคืนชีพศพ เริ่มปรากฏเลือนราง
หลิวเหยียนเหยียนสูดจมูกฟึดฟัด ราวกับพบอะไรบางอย่าง
"เจ้านาย ท่านได้กลิ่นอะไรไหม?
คล้ายกลิ่นหมึก เจือกลิ่นคาวเลือด รู้สึกประหลาดชอบกล?"
ไม่ใช่ไอเย็นจากก้นสุสาน แต่เป็นกลิ่นหอมประหลาดต่างหาก ลอยฟุ้งออกมาจากผนังทั้งสี่
ฉินหยุนหยุดฝีเท้าฉับพลัน มือไขว้หลังดึงหลิวเหยียนเหยียนไปข้างหลัง ประกายทองในดวงตาวูบวาบ "อย่าขยับ!"
หลิวเหยียนเหยียนยังไม่ทันได้สติ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังก้องทึบ ดังมาจากผนังทั้งสี่
ไม่ใช่ภาพหลอน
เป็นเสียงเกราะกระทบ ฝีเท้าม้ากระทบพื้น ทวนเหล็กถูกกำแน่น ม้าศึกแผดร้อง ชัดเจนราวกับอยู่ข้างหู
ทั้งสองหันขวับไปมองผนังด้านตะวันออกของสุสาน—ภาพวาดอ๋าวไป้นำทัพม้าเกราะแปดกองธงออกรบกลางสนามรบ กลับบิดเบี้ยวประหลาดในชั่วขณะนี้
สีฝุ่นที่แข็งตัวบนผนังหินแต่เดิม ค่อยๆ ไหลเอื่อย ซึมซ่าน และนูนขึ้น
กีบม้าสีดำ เกราะเหล็กดำทะมึน ทวนยาวเยือกเย็น ขนแผงคอม้าศึก ใบหน้าทหารม้า ทีละน้อย "ซึม" ออกมาจากผนังหิน...
ไม่ใช่สีแบนราบอีกต่อไป แต่กลับเป็นทหารม้าทมิฬทั้งร่างดำสนิท ดั่งหมึกหลอมหล่อ!
ทหารม้าผู้นำคือองครักษ์คนสนิทของอ๋าวไป้ สังกัดกองธงขอบเหลือง ซึ่งเป็นรองเพียงกองธงเหลืองแท้
สวมเกราะหนัก ศีรษะสวมหมวกเหล็ก มองไม่เห็นใบหน้า มีเพียงเปลวไฟปีศาจเขียวหม่นสองจุดวูบไหวใต้หมวก