คุณหนูรองเจียงโหยวอี๋กำลังจะออกเรือน
เรื่องนี้เป็นฮูหยินใหญ่ที่เอ่ยขึ้นก่อน
วันนั้นนางหารือธุระอยู่ในห้องของฮูหยินผู้เฒ่า หลังพูดเรื่องบัญชีเสร็จ ฮูหยินใหญ่จิบชาแล้วเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ท่านแม่ ปีนี้คุณหนูรองอายุสิบสี่แล้ว สมควรให้คนมาทาบทามแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าคลึงลูกประคำพลางครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “ก็โตแล้วจริง ๆ
ทางอนุเฉินมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”
“อนุเฉินจะมีความเห็นอะไรได้เจ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นางเป็นคนเงียบขรึมเหมือนน้ำเต้าปิดปาก ถามไปก็มีแต่จะตอบว่า ‘แล้วแต่ฮูหยินเจ้าค่ะ’”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าก็ใส่ใจให้มาก หากมีครอบครัวที่เหมาะสมก็ลองพิจารณาดูก่อน”
ฮูหยินใหญ่รับคำ
ไม่รู้ข่าวแพร่มาถึงหูเจียงโหยวหนิงได้อย่างไร
นางกำลังเรียนปักผ้าอยู่ในห้องของพี่สาวรอง พอได้ยินข่าว มือก็สั่น เข็มทิ่มเข้าไปในปลายนิ้ว
นางอมปลายนิ้วไว้ในปาก แล้วเงยหน้ามองเจียงโหยวอี๋ อีกฝ่ายก้มหน้าปักผ้าตามปกติ ฝีเข็มยังคงเรียงเป็นระเบียบ ราวกับไม่ได้ยินอะไร
แต่เจียงโหยวหนิงเห็นปลายหูของนางแดงระเรื่อ
“พี่รอง” เจียงโหยวหนิงขยับเข้าไปใกล้ “พี่รู้เรื่องนี้หรือไม่?”
มือของเจียงโหยวอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปักผ้าต่อ น้ำเสียงแผ่วเบา “เมื่อสองวันก่อนท่านแม่เอ่ยกับข้าประโยคหนึ่ง”
“พี่...พี่เต็มใจหรือไม่?”
เจียงโหยวอี๋ไม่ตอบ
นางปักเข็มสุดท้ายเสร็จ ตัดปลายด้าย แล้วยกสะดึงขึ้นมาพิจารณา ก่อนวางลงและหันไปมองนอกหน้าต่าง
นอกหน้าต่างมีต้นทับทิมต้นหนึ่ง ดอกกำลังบานสะพรั่ง แดงสดราวเปลวเพลิง
“หนิงเจี่ยเอ๋อร์” นางเอ่ย “เจ้าว่าการแต่งงานเป็นเช่นไร?”
เจียงโหยวหนิงถูกถามจนพูดไม่ออก
ชาติก่อนนางยังไม่เคยแต่งงาน ชาตินี้ก็เพิ่งอายุแปดขวบ ยังอีกไกลกว่าจะถึงคราวออกเรือน
นางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่แต่งพี่สะใภ้เข้าบ้านแล้วมิใช่หรือ?
ดูพี่สะใภ้แล้วก็...เหมือนไม่ได้มีอะไรเลวร้าย”
เจียงโหยวอี๋ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นจางเสียจนดูราวกับลมพัดมาก็สลาย “พี่สะใภ้เป็นสะใภ้ใหญ่สายตรง ท่านแม่ให้ความสำคัญกับนาง ท่านย่าก็ให้ความสำคัญกับนาง
ข้าไม่เหมือนกัน”
เจียงโหยวหนิงรู้ว่าคำว่า “ไม่เหมือนกัน” ของนางหมายถึงอะไร