ฟ้ายังไม่สาง คณะเก็บยาแห่งเรือนร้อยสมุนไพรก็ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว นำโดยหัวหน้าหลินฟู่ มุ่งหน้าสู่ท่าเฟิงหลิงทางเหนือของเมือง
ครานี้จะต้องบุกเข้าสู่หุบเขาผีครวญครางในภูเขาฝูหลง หากเดินเท้า ครึ่งเดือนก็ไปไม่ถึง
คณะเก็บยาได้อาศัยบุญจากกองบัญชาการปราบปราม ได้โดยสารเรือสำเภาหลายชั้นของกองบัญชาการ แล่นทวนแม่น้ำฝูหลง ผ่านเขาหลงจ่าวหลิ่งและแนวเขาต้วนหลงจี่ หยุดยังละแวกเขาหลงเป้ยต้นน้ำของแม่น้ำฝูหลง จากนั้นเดินเท้าอีกหนึ่งวันเศษ ก็จะถึงหุบเขาผีครวญคราง
นี่ยังห่างจากพื้นที่ใจกลางภูเขาฝูหลงอีกสามห้าวัน ได้ยินว่าที่นั่นมีสมุนไพรวิญญาณหายากอยู่มากมาย ทว่ามีสัตว์ดุร้ายเฝ้าพิทักษ์ ต่อให้กองบัญชาการปราบปรามยกมาเต็มกำลัง ก็มีแต่ไปไม่มีกลับ
เมื่อรวมลั่วอวิ๋นซวงในกระบุงสะพายหลังของเฉินหวยอันแล้ว คณะเก็บยาก็นับเต็มที่ได้แปดคนครึ่ง ลงเรือข้ามฟาก
เรือสำเภาหลายชั้นของกองบัญชาการปราบปรามนั้นใหญ่โตโอฬารยิ่ง ทั้งหรูหราเหลือล้น เว้นแต่ต้องเข้าอู่ซ่อม ปกติจะจอดอยู่ห่างฝั่ง ต้องนั่งเรือข้ามไปจึงขึ้นได้
หัวหน้าคณะเก็บยาหลินฟู่ ก็ขึ้นเรือใหญ่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก
"ระวังกันให้ดี เรือสำเภาหลายชั้นลำนี้ประณีตมีค่ายิ่ง ถ้าไปกระแทกถูกเข้า ชีวิตพวกเจ้าสิบชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!" หลินฟู่กำชับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ขอรับ!"
ทุกคนรับคำ เฉินหวยอันก็เอ่ยตามไปด้วย
"เรือพัง ๆ ลำเดียว ในจวนเซียนจงโจวของข้า แค่ของแบบนี้พวกทาสชั้นต่ำยังรังเกียจไม่ยอมนั่ง!"
ลั่วอวิ๋นซวงในกระบุงสะพายหลังของเฉินหวยอัน ลอบมองผ่านช่องแคบ เห็นเรือสำเภาหลายชั้นลำนั้น ในใจเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม