สวรรค์
ซากปรักหักพัง
ตำหนักอันยิ่งใหญ่ซึ่งเคยตั้งตระหง่าน บัดนี้แหลกสลายเป็นผุยผง กลิ่นฉุนคละคลุ้งไปทั่วอากาศ มิติแปรปรวนบิดเบี้ยว กลายเป็นเขตอาถรรพ์อันเงียบงันไร้ชีวิต
กลางซากปรักหักพัง ลั่วอวิ๋นซวงปรากฏกายขึ้น รอบกายแผ่ไอจักรพรรดิแห่งขั้นถ้ำอนัตตาอันกว้างใหญ่ไพศาล
แม้พลังยังไม่มั่นคงนัก แต่นางก็เปี่ยมด้วยท่วงท่าผู้ปกครองใต้หล้า
แววตาเย็นเยียบ คิ้วตาเผยความน่าเกรงขามของจักรพรรดิ
ในจังหวะที่นางก้าวออกจากเขตลับ หมายจะประคองคลื่นพลังขั้นภูมิสุดท้ายให้มั่นคง
ลำแสงกระบี่ดำมืดฉีกมิติ พุ่งออกจากเงาซากปรักหักพังเบื้องหลังอย่างไร้สัญญาณ เต็มไปด้วยเจตนาสังหารอำมหิตที่ทะลวงผ่านกาลเวลา มุ่งตรงเข้าหาแผ่นหลังของนาง
กระบี่นี้ทั้งแยบคายและอำมหิต จังหวะลงมือแม่นยำถึงขีดสุด เป็นการสังหารที่เฉียนหยวนวางแผนมานาน!
เคร้ง!
ลั่วอวิ๋นซวงยังไม่ทันหันกลับมา เสาหยกเขียวพิทักษ์สมุทรที่ลอยอยู่ข้างกายก็เปล่งแสงสีเขียวเจิดจ้า!
เงามังกรอสรพิษน้ำแข็งบนเสาส่งเสียงคำรามสะเทือนฟ้า พลังเย็นยะเยือกอันมหาศาลก่อเป็นปราการไร้เทียมทาน
ลำแสงกระบี่ดำพุ่งกระแทกปราการอย่างรุนแรง เกิดเสียงเสียดสีโลหะแสบแก้วหู
ปราการสั่นสะเทือนอย่างหนัก ร่างลั่วอวิ๋นซวงโงนเงนเล็กน้อย ลมหายใจที่เพิ่งสะกดไว้เกิดคลื่นปั่นป่วน มุมปากมีเลือดไหลซึม!
ลั่วอวิ๋นซวงหันกลับฉับพลัน ดวงเนตรจักรพรรดิฉายแววสังหาร แรงกดดันแห่งขั้นถ้ำอนัตตาแผ่ซ่านไปทั่วสารทิศ บีบผู้ลอบโจมตีให้ออกจากมิติที่บิดเบี้ยว
ร่างของเฉียนหยวนค่อย ๆ ปรากฏชัด ในมือถือกระบี่ยาวสีดำสนิทซึ่งมีอักขระไหลเวียนอยู่ บนใบหน้าไม่เหลือเค้าความสง่างามดุจเซียนเช่นวันวาน มีเพียงความเคียดแค้นบิดเบี้ยว
เขามองใบหน้าคุ้นเคยแต่แปลกตาของลั่วอวิ๋นซวง สัมผัสถึงต้นกำเนิดวิถีจักรพรรดิที่ทำให้ส่วนลึกของวิญญาณทั้งหวาดกลัวและริษยา ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “ศิษย์รัก! ช่าง...มีฝีมือดีจริง ๆ!”
“สิ้นกายดับมรรคไปแล้วแท้ ๆ ยังอาศัยร่างอื่นคืนชีพ ทั้งยังกลับสู่ขั้นถ้ำอนัตตาได้ในคราเดียว!”
“วาสนาเช่นนี้...ทำให้ข้า...ริษยาจริง ๆ!”
“อาจารย์เฉียน...”