หลังจากงานเลี้ยงฉลองชัยที่หอเฟิงเยว่ ชื่อเสียงของเฉินหวยอันผู้เปรียบประดุจปราชญ์ผู้รจนากาพย์กลอน และยอดฝีมือผู้ครองชัยในการประลอง ก็ดังก้องไปทั่วอำเภอเฟิงหลิงอีกครั้ง
นับตั้งแต่ย่างเข้าฤดูหนาว จนถึงศักราชใหม่เดือนอ้ายนี้ ชื่อของเฉินหวยอันก็เป็นที่รู้จักในทุกครัวเรือนอย่างแท้จริง
ทว่าเขากลับทำตัวเงียบขรึมขึ้นเรื่อย ๆ คืนวันงานเลี้ยงฉลองชัยก็กลับมายังกองบัญชาการปราบปราม และไม่ก้าวเท้าออกไปอีกเลยแม้แต่ครึ่งก้าว
เมื่อรู้ว่าถูกผู้บำเพ็ญชั่วจากลัทธินอกรีตหลัวเทียนลอบสังหาร เหล่าเปียวถึงกับย้ายมาอยู่ในหอคอยของเฉินหวยอันโดยตรง พำนักที่ชั้นล่าง ก็เพื่อปกป้องความปลอดภัยของเขา
เดิมทีเฉินหวยอันก็เป็น "ชายหนุ่มติดบ้าน" กลางวันฝึกฝนเคล็ดวิชายุทธ์ ยามค่ำคืนบำรุงร่างกายด้วยอาหารและอาบยา และระหว่างอาบยา ยังแอบนำสมุนไพรวิญญาณที่ปลูกในสวนวิญญาณใส่ลงในถังอาบยา สรรพคุณยาก็พุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัวในทันใด ทำให้ผลลัพธ์การฝึกฝนของเขาล้ำหน้ากว่าคนทั่วไป
พอถึงยามดึก เขาก็กินโอสถปราณแปรเก้าชั้นหนึ่งเม็ด แล้วเริ่มฝึกฝนพลังจิตวิญญาณ
เดิมที ตอนที่ฝึกปราณสู่ตันเถียน เขาใช้โอสถฝึกปราณไปสามเม็ด ก็เกิด "อาการดื้อยา" ขึ้นแล้ว ใช้ต่อไปก็ไม่ได้ผลอะไร แต่ตอนนี้ใช้โอสถฝึกปราณเพื่อเสริมสร้างพลังจิตวิญญาณ เมื่อจุดที่ออกฤทธิ์ไม่เหมือนกัน โอสถฝึกปราณนี้จึงกลับมามีผลอีกครั้ง
พริบตาเดียว เดือนอ้ายก็ผ่านไปครึ่งหนึ่ง ถึงวันเซี่ยหยวน ตรอกซอกซอยคึกคักเสียนี่กระไร
เฉินหวยอันไม่มีกะจิตกะใจออกไปดูความครึกครื้นแล้ว ตอนนี้ทะเลปราณภายในตันเถียนของเขาเต็มเปี่ยมอย่างผิดปกติ การฝึกฝนลมปราณสงบจิตก็กลายเป็นเรื่องที่ไหลลื่นดั่งสายน้ำ หากยังฝืนกดไว้อีก กลับจะเป็นผลร้ายต่อร่างกาย
"ลุงเปียว ข้า… อัดไว้ไม่อยู่แล้ว!"
จ้าวไป๋หู่ไม่อยู่ เฉินหวยอันจึงได้แต่มาหาเหล่าเปียว
"อัดไว้ไม่อยู่? เช่นนั้นคุณชายหกน้อยก็รอสักครู่ ข้าจะไปหอคัดหอมเลือกสักสองสามนางที่พอตา แต่… คุณชายยังไม่เข้าสู่ขั้นเลือดกลั่น หากทำลายพรหมจรรย์ เกรงว่าจะสูญเสียพลังต้น! แต่มิเป็นไร คุณชายหกน้อยมีพื้นฐานหนา ปลดปล่อยไฟออกมาบ้าง ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่!"