แม่น้ำฝูหลง บนดาดฟ้าเรือสำเภาของกองธงเสือขาว สังกัดกองบัญชาการปราบปราม เฉินหวยอันมองดูธนูลอดเมฆาที่พุ่งขึ้นในระยะไกล ในใจคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
เมื่อดูตำแหน่งที่ธนูลอดเมฆาพุ่งขึ้น กับจุดที่เฉินหวยอันอยู่ ระยะทางก็ไม่ใกล้เลย
หากเผชิญศัตรูแข็งแกร่งจริง กว่าเฉินหวยอันจะไปถึง หลี่เหวยอี้และพรรคพวกคงกลายเป็นศพไปแล้ว
อีกประการหนึ่ง อสูรใหญ่ในภูเขาฝูหลงล้วนอยู่บนเขาหลงโส่วซานแทบทั้งสิ้น ผู้บำเพ็ญชั่วแห่งลัทธินอกรีตหลัวเทียนที่มีพลังสูงก็จากไปเกือบหมดแล้ว
หลี่เหวยอี้เองก็บรรลุขั้นเลือดกลั่นขั้นสำเร็จน้อยแล้ว ส่วนหลี่หมิงเซวียนก็อยู่ขั้นเลือดกลั่นขั้นสำเร็จใหญ่ บวกกับกำลังจากกองบัญชาการปราบปรามหน่วยอื่นในแนวเขาต้วนหลงจี่ ไม่น่าจะมีอันตรายใด
"ท่านเจ้าบ้าน... นั่นคือสัญญาณขอความช่วยเหลือของกองบัญชาการปราบปรามหรือไม่?"
แสงของธนูลอดเมฆาบนฟ้าราตรียังคงสว่างต่อเนื่อง จ้าวหลิงเสวี่ยก็เห็นเข้าเช่นกัน
"อืม! เป็นของกองธงกิเลน!" เฉินหวยอันพยักหน้า
"เช่นนั้นเราจะไปช่วยหรือไม่?"
"เจ้าฟื้นคืนพลังได้เท่าใดแล้ว?"
จากต้นน้ำแม่น้ำฝูหลงมาถึงที่นี่ ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งวัน ปราณวิญญาณที่จ้าวหลิงเสวี่ยใช้ไปฟื้นคืนมาได้เจ็ดส่วนแปดส่วนแล้ว
"ฟื้นคืนได้เกินเจ็ดส่วนแล้ว!"
"เช่นนั้นเราไปดูกันเถิด!"
เฉินหวยอันไม่วางใจจะทิ้งจ้าวหลิงเสวี่ยกับทารกน้อยไว้บนเรือ อย่างน้อยจ้าวหลิงเสวี่ยในยามนี้ก็ไม่ถึงกับเป็นตัวถ่วง เพียงแต่ความเร็วของนางช้าไปบ้างก็จริง
อุ้มทารกน้อย พาจ้าวหลิงเสวี่ยกลับขึ้นแพไม้ไผ่ มายังริมฝั่ง จากนั้นก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าสู่ทิศทางที่ธนูลอดเมฆาอยู่
แนวเขาต้วนหลงจี่นี้เฉินหวยอันค่อนข้างคุ้นเคยดี หลังจากเขาข้ามภพมายังไม่นาน ก็เคยมาถึงชายขอบแนวเขาต้วนหลงจี่แห่งนี้ เก็บบัวเจ็ดใบบนหน้าผา เก็บเด็กหญิงมาเลี้ยง ภายหลังยังนำบัวเจ็ดใบผ่านเฉินเอ้อร์โกวส่งให้จ้าวเชอ ช่วยชีวิตจ้าวหลิงเสวี่ยไว้ และยังทำให้ชีวิตของเฉินหวยอันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง