กองบัญชาการปราบปราม โถงพยัคฆ์ขาว ลานด้านหลัง
จ้าวหลิงเสวี่ยนั่งอยู่บนม้านั่งหินหน้าโต๊ะแปดเหลี่ยม มองดูเหล่าเปียวกำลังอุ้มเด็กหญิงน้อย
"ลุงเปียว เหมิงเหมิงเดินเองได้แล้ว ไม่ต้องอุ้มตลอดก็ได้!"
"ไม่เป็นไร ฉวยโอกาสที่ยังอุ้มไหว ดูท่าทางเด็กคนนี้ อีกสองปี ข้ากลัวจะดึงนางไว้ไม่อยู่แล้ว! ช่างเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธ์จริง ๆ!" เหล่าเปียวมองเด็กหญิงในอ้อมแขนพลางเอ่ยยิ้ม ๆ
"คุณหนูสาม สีหน้าเจ้าดีกว่าแต่ก่อนมาก!"
เหล่าเปียวหันไปมองจ้าวหลิงเสวี่ย เขาเป็นบ่าวของจ้าวไป๋หู่ จึงติดเรียกจ้าวหลิงเสวี่ยว่าคุณหนูสาม
"ล้วนเป็นเพราะท่านเจ้าบ้านดูแลอย่างถี่ถ้วน หากไม่ใช่ท่านเจ้าบ้าน ข้าคงอยู่ไม่ถึงวันนี้!"
"คุณหนูสาม อย่ากล่าววาจาเป็นลางร้าย! อย่างไรก็ตาม คุณชายหกน้อยคือคนดีที่ควรค่าแก่การฝากฝัง ไม่ว่าจะเป็นอุปนิสัยหรือพรสวรรค์ ทั่วทั้งอำเภอเฟิงหลิงก็หาได้ไม่เกินห้าคน!" เหล่าเปียวกล่าวชมเฉินหวยอันอย่างไม่เคยหวงคำสรรเสริญ
ทั้งสองพูดคุยกัน พลันมีลมกรรโชกแรงพัดมา ทำให้ต้นไม้หลายต้นในลานด้านหลังโอนเอน
จ้าวไป๋หู่และเฉินหวยอัน กระโดดข้ามกำแพงเข้ามาในลานด้านหลังตามลำดับ
"ที่นี่ไม่มีบุคคลภายนอก ว่าเถิด! เกิดอะไรขึ้นบ้าง?"
เมื่อเห็นจ้าวไป๋หู่ จ้าวหลิงเสวี่ยรีบลุกขึ้นยืนตรง เหล่าเปียวก็ค่อย ๆ วางเด็กหญิงลง แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ
"รายงานท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินจากลุงเปียวว่า ท่านอาจารย์มีอาการบาดเจ็บเก่า ต้องใช้ดอกไข่มุกวิญญาณเป็นยา ศิษย์จึงไปสอบถามที่ตระกูลหลิน ทราบว่าดอกไข่มุกวิญญาณมีเฉพาะบนภูเขาฝูหลง มิได้คิดมากจึงมุ่งหน้าไปภูเขาฝูหลง!"
"มิได้พบผู้บำเพ็ญชั่วร้ายใด ๆ กลับพบชายชราลึกลับผู้หนึ่ง อ้างตนเป็นท่านเซียนชราจากจวนเซียนจงโจว พบกันในถ้ำแห่งหนึ่ง เขาทำลายผนึกชีพจรมังกรแห่งภูเขาฝูหลง..."
"อะไรนะ? ผนึกชีพจรมังกรแห่งภูเขาฝูหลงถูกทำลาย?" จ้าวไป๋หู่ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี
"ใช่แล้ว! เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก หน้ากองบัญชาการใหญ่ ศิษย์จึงมิกล้าเปิดเผย!"
"ยังมีใครรู้เรื่องนี้อีก?" จ้าวไป๋หู่ถามเสียงทุ้ม
"นอกจากเผ่าปีศาจแห่งภูเขาฝูหลง ก็มีเพียงศิษย์กับเสวี่ยเอ๋อที่รู้ นอกนั้นไม่มีผู้ใดรู้!"
"ภูเขาฝูหลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"