จันทร์กระจ่าง สายลมยามค่ำพัดเอื่อย
ลั่วอวิ๋นซวงที่เพิ่งอิ่มน้ำนมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในลานบ้าน ทอดสายตามองฟากฟ้าที่ประดับด้วยดวงดาว มีสาวใช้สี่นางคอยปรนนิบัติดูแลอยู่รอบข้าง
“เหตุใดยังไม่ยอมปริปากพูดอีกเล่า ต่อไปคงไม่กลายเป็นใบ้หรอกกระมัง”
ลั่วอวิ๋นซวงรู้สึกรำคาญใจยิ่ง นางยังคงเปล่งคำพูดออกมาได้ทีละคำเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นเพียงคำง่าย ๆ
มือน้อยนุ่มนิ่มกำแน่นเป็นหมัด ปกติแล้วกว่าจะเริ่มฝึกฝนได้ก็ต้องอายุสามถึงห้าปี
แต่นางหาได้คิดว่าจำเป็นต้องรอถึงเพียงนั้นไม่
ทว่าสถานที่แห่งนี้ ปราณวิญญาณลดน้อยเหลือเกิน หากต้องการฝึกฝน จำเป็นต้องพึ่งพลังแห่งสมุนไพร
ก่อนหน้านี้นางติดตามเฉินหวยอันระหว่างแช่อาบยา นับว่าวางรากฐานไว้บ้าง ทว่าสำหรับนางแล้ว นั่นยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
ให้สำเร็จขั้นฝึกหนัง ฝึกเอ็น และฝึกกระดูกนับเป็นเพียงพื้นฐานที่สุดเท่านั้น นางต้องการบรรลุถึงขั้นเอ็นทองเส้นหยก เลือดปรอทไขสีเงิน และอาภรณ์เซียนน้ำไฟ
แต่ในยามนี้ เฉินหวยอันไม่จำเป็นต้องอาบยาอีกต่อไปแล้ว นางจำต้องคิดหาหนทางบ้าง
ลั่วอวิ๋นซวงกำลังขบคิด เฉินหวยอันก็ก้าวเข้ามาในจวน
“เจ้าบ้านกลับมาแล้ว!”
“เจ้าบ้านดีเจ้าคะ!”
บรรดาสาวใช้โน้มกายคารวะ พวกนางส่วนใหญ่ถูกซื้อมาจากนอกเมือง ผ่านการอบรมจากหลินหว่านอวี้หลายวัน อย่างน้อยก็มีกิริยามารยาทสมควรแล้ว
เฉินหวยอันพยักหน้า ก่อนหยิบน้ำเต้าสองลูกจากถุงสารพัดนึก “เก็บรักษาเหล่านี้ไว้อย่างดี คอยป้อนคุณหนูตามปริมาณที่กำหนดทุกวัน!”
“เจ้าค่ะ เจ้าบ้าน!” สาวใช้ผู้หนึ่งรับไป
“ให้กัวต้าชวนและคนอื่น ๆ ไปที่ห้องหนังสือเรือนหลัง!”
พอกล่าวจบ เฉินหวยอันก็เดินมาที่เก้าอี้หวาย อุ้มลั่วอวิ๋นซวงขึ้น แล้วก้าวไปทางเรือนหลัง
“เจ้าเด็กน้อย ดูตัวไม่ใหญ่ แต่หนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว!”
“พอน้ำนมพวกนี้หมดแล้ว พวกเราก็เลิกกินนมเถิด! ให้ห้องครัวทำของอร่อย ๆ ให้กิน…”
“ว้า!”
เฉินหวยอันยังพูดไม่ทันจบ เด็กทารกในอ้อมอกก็ร่ำไห้เสียงดังลั่น เสียงนั้นดังกังวานผิดธรรมดา กระทั่งสาวใช้ที่ลานหน้ายังสะดุ้งโหยง