"นั่นมันตัวอะไรกัน วิ่งได้เร็วถึงเพียงนี้!"
หลี่เหวยอี้ทุ่มสุดกำลัง แต่ก็ยังตามเฉินหวยอันไม่ทัน จำต้องล้มเลิก ยันกายพิงไม้โบราณหอบหายใจแรง
"โสมมังกรดิน!"
เฉินหวยอันยังคงไล่ตามก้อนดินที่เคลื่อนที่ว่องไวนั้นต่อไป แม้แต่หลี่หมิงเซวียนที่อยู่ในขั้นเลือดกลั่น ก็ยังตามได้อย่างยากเย็น
"ความเร็วของเขา... เหตุใดถึงรวดเร็วปานนี้? ข้าสูงกว่าเขาตั้งขั้นภูมิหนึ่งนะ!" หลี่หมิงเซวียนตามหลังเฉินหวยอันมา ในใจเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ฉัวะ!"
เฉินหวยอันหยิบห่อยาออกจากถุงมิติน้อย ข้างในเป็นผงสีขาว ในจังหวะที่จวนจะตามก้อนดินทัน ก็โปรยผงนั้นลงไปทันที
"ตูม!"
"โสม" ต้นหนึ่งพุ่งทะลุดินออกมา
รากของโสมต้นนี้เป็นปล้องคล้ายขาของตะขาบ รากแก้วสีขาวหยก ยอดมีใบเขียวมรกตสามแฉกคล้ายฝ่ามือทารก ตรงกลางใบมีผลสีแดงเข้มขนาดลูกเชอร์รี่ชูเด่น
เฉินหวยอันรีบโปรยผงสีขาวเป็นวงกว้างรอบๆ อีกครั้ง
ฝ่ายหลี่หมิงเซวียนก็กวัดแกว่งดาบยาวเข้าโจมตีโสมมังกรดินนั่น
"นี่คือสมุนไพรวิญญาณ ต้องใช้วิธีของคนเก็บสมุนไพร ใช้พละกำลังเปล่าไม่ได้ผล!" เฉินหวยอันเอ่ยเตือน
"อย่าดูถูกผู้อื่น เพียงสมุนไพรเล็ก ๆ ต้นเดียว ยังไม่ทันเกิดปัญญาญาณ จะควบคุมมันยากเย็นเพียงใด?"
หากมิใช่คำเตือนของเฉินหวยอัน หลี่หมิงเซวียนก็ไม่แน่ว่าจะลงมือจริง แต่ประโยคนั้นกลับจุดชนวนความคิดขัดขืนในตัวนางทันที
ก่อนหน้านี้ที่ต้องหลบอยู่ในถ้ำม่านวารีชั่วยามหนึ่งก็ทำให้นางรู้สึกอัดอั้นพอแล้ว ตนเองเป็นผู้บำเพ็ญยุทธ์ขั้นเลือดกลั่นแท้ๆ กลับรู้สึกเหมือนถูกคนขั้นฝึกลมปราณกดดันอยู่ทุกทาง แถมยังถูกหลี่เหวยอี้สั่งสอนให้แต่งกับเฉินหวยอันที่ยังเป็นเพียงขั้นฝึกลมปราณ
เดิมทีหลี่หมิงเซวียนมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ย่อมมีความทรนงสูงส่ง ยิ่งเมื่อรวมกับความสัมพันธ์อันดีระหว่างเฉินหวยอันกับหลี่เฉิงล่างในอดีต และคำพูดพร่ำบ่นไม่หยุดของหลี่เหวยอี้ระยะนี้ ล้วนทำให้นางต่อต้านเฉินหวยอันมากขึ้นเรื่อยๆ
"ตูม!"
ดาบยาวฟันฉับ พลังดาบไถดินเป็นร่องลึก ทว่าโสมมังกรดินนั้นกลับว่องไวเป็นพิเศษ