ภูเขาฝูหลง ใต้หุบผาจั้งหลงคือแม่น้ำใต้พิภพ
ยายใบ้สามโยน "ม้วนไม้ไผ่" ที่ค่อนข้างเก่าคร่ำคร่าให้เฉินหวยอัน
เฉินหวยอันรับด้วยมือข้างเดียว พลางระวังยายใบ้สามไปด้วย อีกมือพลิกดู "ม้วนไม้ไผ่" นั้น
"เป็นวิชาลัทธินอกรีตหลัวเทียนจริงๆ! นี่ใช้กระดูกคนทำม้วนหรือ?"
เฉินหวยอันขมวดคิ้วเล็กน้อย
สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือตอนอยู่หมู่บ้านตระกูลเฉิน ผู้บำเพ็ญชั่วแห่งลัทธินอกรีตหลัวเทียนที่จับได้ รอยสักพิเศษบนแขนของนักบุญแห่งลัทธินอกรีตหลัวเทียน
เฉินหวยอันกวาดตามองยายใบ้สาม แผ่นผ้าขาดวิ่นปิดบังได้เพียงจุดสำคัญบางส่วน ไหล่ที่เผยออกมากลับไร้รอยสักใดๆ
แต่ผู้บำเพ็ญชั่วขั้นเข้าญาณที่พบในอำเภอเฟิงหลิงกลับบอกว่า ยาสลบที่เฉินหวยอันใช้คือธูปหอมชิงวิญญาณ และเป็นสิ่งที่ท่านฝ่าหวางผู้พิทักษ์ธรรมเท่านั้นจึงจะปรุงได้ ยานี่ย่อมเกี่ยวข้องกับนักบุญแห่งลัทธินอกรีตหลัวเทียน
"พวกนี้ล้วนเป็นวิชาชั่วร้าย อำเภอเฟิงหลิงเดิมก็ห้ามยุทธ เจ้ายังฝึกวิชาชั่วอีก หากคนนอกได้รู้ ไม่เพียงแต่อำเภอเฟิงหลิงที่อยู่ไม่ได้ ทั้งอวิ๋นโจวก็ไม่มีที่ให้เจ้าอยู่!"
"นี่…ข้าก็จนใจไร้ทางเลือก หากไร้นักรบดาบคุ้มครอง จะออกจากภูเขาฝูหลงได้อย่างไร? ก็ได้แต่คิดหาวิชาติดตัวไว้ จะได้ฝ่าออกไป!" ยายใบ้สามเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ข้าอยากตั้งทีมเก็บยาขึ้นมา พอดีเจ้าก็มีฝีมือเก็บยา หากยินดี ก็ออกไปกับข้าเถิด แต่วิชาชั่วนี้ห้ามฝึกต่อ ยิ่งห้ามใช้ ไม่อย่างนั้น…"
ยายใบ้สามชะงักไปเล็กน้อย นางอยู่ที่นี่มาทั้งฤดูหนาว ไม่รู้เรื่องภายนอกเลยแม้แต่น้อย ไม่เข้าใจความหมายของเฉินหวยอันเลย แต่ก็ยังรีบพยักหน้า: "ข้าขอเชื่อฟังคำจัดแจงของนายท่านเฉินทุกประการ!"
ทีมเก็บยาของเฉินหวยอันขาดกำลังหลักจริงๆ กัวต้าชวนกับพวกต่อให้มีฝีมือบ้าง แต่เทียบกับยายใบ้สามแล้วห่างไกลนัก
เขาเคยคบค้ากับยายใบ้สามกว่าสิบวัน ต่อให้เป็นตัวเอง ฝีมือเก็บยาก็ยังสู้ยายใบ้สามไม่ได้
"เสื้อผ้านี่ เจ้าสวมก่อน!" เฉินหวยอันหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งของตนออกจากถุงมิติน้อยโดยตรง ยายใบ้สามรูปร่างสูงโปร่ง เสื้อผ้าของเฉินหวยอันสวมแล้วก็ไม่ใหญ่ เพียงแต่หลวมไปบ้างเล็กน้อย