จันทร์กระจ่างดาราพร่าง ลมราตรีเยือกเย็น
เฉินหวยอันและอีกสองคน ปีนขึ้นต้นไม้โบราณที่ต้องใช้คนนับสิบโอบ พากันหากิ่งหนาเป็นที่พักพิงในค่ำคืนนี้
"ด้านหลังมีขบวนอย่างน้อยเจ็ดกลุ่ม ยังมีผู้บัญชาการกองธงตามมาด้วย หรือว่าภูเขาฝูหลงนี้จะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจริง ๆ ?" เฉินหวยอันหลับตาลงเล็กน้อย มิได้นิทรา หากแต่กำลังครุ่นคิด
จ้าวเชอกำหนดเขตออกล่าฤดูใบไม้ผลิแก่ทั้งสาม ทั้งยังกำชับเคร่งขรึมว่า เขาหลงโส่วซานเป็นเขตต้องห้าม ไม่ว่าผู้ใดล้วนห้ามเข้าใกล้
ทว่าจ้าวไป๋หู่และซุนเสวียนอู๋ยามจากไป กลับมุ่งหน้าสู่ทิศนั้น
"คงเกี่ยวข้องกับลัทธินอกรีตหลัวเทียน แล้วก็อสูรใหญ่ในภูเขาฝูหลง!"
เฉินหวยอันหวนนึกถึงแผนที่เก็บยาฝูหลงที่เคยเห็นในจวนของหลินไป๋หยาง เขาหลงโส่วซานนั้นดูเหมือนจะเป็นใจกลางของภูเขาฝูหลง มีสมุนไพรวิญญาณอยู่นับไม่ถ้วน
ในขณะเดียวกัน ก็เป็นพื้นที่อันตรายที่สุด ถึงขั้นมีอสูรใหญ่ที่แข็งแกร่งเกินขั้นเซวียนหลิงเฝ้าอยู่
"เขาหลงโส่วซานนี่ ต่อให้ตีตายก็ไปไม่ได้!"
เฉินหวยอันครุ่นคิดในใจ เดิมทีเขาตั้งใจว่า เข้าสู่ภูเขาครั้งนี้จะเก็บสมุนไพรมาให้มากขึ้น กลับไปขายเอาเงิน
แต่ไม่มีสิ่งใดสำคัญยิ่งกว่าชีวิต ยอดเขาหลงเว่ยนั้นถูกถอนจนโล้นเตียนไปนานแล้ว แต่ก็ยังดีที่ปลอดภัย
อย่างไรก็ตาม การสังหารผู้บำเพ็ญชั่วไปหลายคน ทำให้ได้กำไรมาเต็มที่ สมุนไพรแถวเขาหลงโส่วซาน เขาล้มเลิกที่จะไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
เขาพึ่งคิดได้ดังนี้ จู่ ๆ ในสมองก็ดังกังวานด้วยเสียงหนึ่ง
"หากเจ้าสามารถไปยังเขาหลงโส่วซานได้ ข้าจะประทานวาสนาอันยิ่งใหญ่แก่เจ้า!"
น้ำเสียงเก่าแก่และทรงอำนาจนี้ เฉินหวยอันเคยได้ยินมาครั้งหนึ่ง ประทับใจลึกซึ้ง
"ผู้อาวุโส?"
กับเสียงที่ไร้ซึ่งลางสังหรณ์นี้ เฉินหวยอันตกใจเล็กน้อย ก่อนมองดูพี่น้องตระกูลหลี่ที่อยู่ไม่ไกลไร้ปฏิกิริยา จึงได้ตั้งสติ