“อ๊ะ!”
เซียวเฉินขานรับ ก่อนยกมือขึ้นคว้าแว่นเซโร่
เขากลืนน้ำลายลงคอ
มือที่ถือแว่นอยู่สั่นระริก!
โดยเฉพาะเมื่อเห็นร่างสูงหลายสิบเมตรของกอลซากับเมลบา แถมทุกครั้งที่พวกมันขยับ ก็ทิ้งรอยเท้าหลุมยักษ์ไว้บนพื้น
มือของเขายิ่งสั่นหนักกว่าเดิม
“ฮ่า ๆ! เซียวเฉิน นายกำลังกลัวอยู่นี่นา!”
เซโร่หัวเราะ!
เขาไม่ได้หัวเราะเยาะเซียวเฉิน แต่กำลังหวนคิดถึง...เพื่อนร่วมรบคนหนึ่งที่เคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ตอนเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง หมอนั่นก็กลัวเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็กลายเป็นนักรบที่สมบูรณ์แบบได้
“ใช่...ฉันกำลังกลัวอยู่!”
เซียวเฉินยิ้มเจื่อน เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาด เขาช่างตัวเล็กจ้อยเหลือเกิน
ในชั่วขณะนี้...
ทั้งจิตวิญญาณแห่งอุลตร้า ทั้งจิตวิญญาณแห่งไรเดอร์ ล้วนถูกเขาโยนทิ้งไปหมดแล้ว!
“เซียวเฉิน นี่น่าจะเป็นศึกแรกของรุ่นพี่ทีกะใช่ไหม?”
ที่จริงเซโร่ฉลาดไม่น้อย แค่ไม่ค่อยได้ร่ำเรียนหนังสือเท่านั้น!
จากที่ได้คุยกับเซียวเฉิน เขาก็ดูออกว่าแม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เซียวเฉินรู้เรื่องของเขา...หรือกระทั่งเรื่องของอุลตร้าแมนคนอื่น ๆ อยู่บ้าง
ดังนั้น มีทีกะคอยรับมืออยู่แล้ว เซียวเฉินจะแปลงร่างหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน!
ตอนนี้เซียวเฉินกำลังกลัว เขาไม่จำเป็นต้องกดดันอีกฝ่ายมากเกินไป
“ใช่! ศึกแรกของทีกะ เป็นการสู้แทนโดยจิตสำนึกที่ยังหลงเหลือของทีกะรุ่นเก่า จะมีฉันหรือไม่ก็เหมือนกัน มนุษย์จะไม่บาดเจ็บ ส่วนเมลบาก็จะถูกกำจัด”
เซียวเฉินก้มหน้า มือกำแว่นเซโร่ไว้แน่น
เมื่อก่อนตอนดูหนังสัตว์ประหลาดหรืออ่านนิยาย เขาเคยจินตนาการอยู่หลายครั้งว่า ถ้าตัวเองทะลุมิติมา ศึกแรกจะเป็นแบบไหน
จะได้โชว์พลังต่อหน้าผู้คนไหม?
หรือจะกวาดล้างศัตรูจนราบคาบ?
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เมื่อเขาได้รับพลังแห่งแสง เอาชนะสัตว์ประหลาด แล้วยืนอยู่ต่อหน้าผู้คน ก็คงได้รับคำชื่นชม คำขอบคุณ หรือไม่ก็ความหวาดระแวงใช่ไหม?
แต่ตอนนี้ เขากลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะแปลงร่าง
...
ทางฝั่งสัตว์ประหลาด!
ดาโกะกลายเป็นแสงไปแล้ว ทีกะรุ่นเก่าก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เริ่มสู้หนึ่งต่อสอง!
ลำแสงจากสัตว์ประหลาดพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา แต่เขายกฝ่ามือขึ้นป้องกันไว้!
แม้จะต้องสู้หนึ่งต่อสอง วิชาต่อสู้ระยะประชิดอันช่ำชองก็ยังทำให้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ
เหล่าสมาชิกทีมวิคตอรี่บนเครื่องบินฮายาเตะหมายเลข 2 ส่งเสียงโห่ร้องดีใจ
ถึงจะไม่รู้ว่ายักษ์ฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร แต่ยักษ์กำลังสู้กับสัตว์ประหลาดและโจมตีศัตรูของพวกเขา แบบนี้ยักษ์ก็เป็นมิตรนั่นแหละ!
ฟิ้ว ฟิ้ว...
แต่ในตอนนั้นเอง เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
ขณะที่ทีกะเหวี่ยงกอลซาทุ่มข้ามไหล่ลงกับพื้น เมลบาก็บินวนอยู่กลางอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนใช้ปีกฟาดไหล่ทีกะติดต่อกัน
ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว
“แฮ่ก!”
ทีกะรุ่นเก่าร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างถูกกระแทกลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกลงพื้นอย่างแรง
พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือน ภูเขาปั่นป่วน ป่าที่เคยเขียวชอุ่มพลันกลายเป็นพื้นที่โล่งเตียน
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเซียวเฉินที่ยืนอยู่บนเนินเขาไกลออกไปยังโงนเงนตาม...
ซี่ ๆ ๆ...
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ฉวยจังหวะที่ทีกะล้มลง!
กอลซารวบรวมพลังไว้บนหัว แล้วยิงลำแสงคลื่นเสียงความถี่สูงสีม่วงเข้าใส่กลางอกของทีกะรุ่นเก่า!
เมลบาปรับทิศทางกลางอากาศ ดวงตาทั้งสองข้างยิงลำแสงเมลบานิคออกมา
ลำแสงสองสีที่แตกต่างกันกลืนร่างทีกะรุ่นเก่าเข้าไปในพริบตา!
...
“ยักษ์!”
สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว!
สมาชิกทีมวิคตอรี่ทุกคนต่างร้อนใจจนแทบคลั่ง
แต่บนเครื่องบินฮายาเตะหมายเลข 2 ไม่มีอาวุธอยู่เลย ต่อให้พวกเขาอยากช่วยก็ทำอะไรไม่ได้!
ด้านล่าง...
กอลซาพุ่งเข้าไปในกลุ่มควัน คว้าหัวทีกะขึ้นมาแล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายไปกระแทกพื้นข้าง ๆ
ทีกะรุ่นเก่าที่เมื่อครู่ยังห้าวหาญ ตอนนี้กำลังโดนสัตว์ประหลาดสองตัวรุมยำ
ใช้ม่านพลังป้องกันก็ไม่เป็น วิชาต่อสู้ระยะประชิดก็สอบตก
พลังแสงอุลตร้าก็ใช้ไม่เป็น หมัดแสงอุลตร้าก็ปล่อยออกมาไม่ได้!
...
บนเนินเขา!
เซียวเฉินมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย
นี่มันใช่เหรอ? มันไม่ใช่สิ!
เนื้อเรื่องควรจะเป็นทีกะรุ่นเก่าที่ห้าวหาญสู้หนึ่งต่อสอง จากนั้นกอลซาทิ้งเพื่อนร่วมทีมหนีเอาตัวรอด แล้วทีกะรุ่นเก่าก็กำจัดเมลบาได้ไม่ใช่หรือไง?
ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
“เซโร่ พวกเราลุยกันเถอะ!”
ไม่ว่ายังไง!
ตอนนี้มีแค่เขาที่ช่วยดาโกะได้ เขาต้องลงมือ!
“เซียวเฉิน ไม่กลัวแล้วเหรอ?”
“กลัวสิ! แต่ถึงกลัวแค่ไหนก็ต้องลุย ไม่งั้นคนอื่นจะดูถูกเอา”
พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้น “ที่บ้านเกิดฉัน มีคนพูดไว้ว่า ถ้าเกิดสงครามขึ้น พวกเขาจะร้องไห้ไปพลาง วิ่งเข้าหาศัตรูแล้วยิงปืนไปพลาง ฉันจะทำให้เสียชื่อไม่ได้หรอก!”
“เจี๊ย!”
เขายกแว่นเซโร่ขึ้นตรงหน้า
“เดี๋ยว ๆ ทำไมนายถึงใช้เสียงเหมือนพ่อฉันล่ะ!”
“ช่างเถอะ รีบแปลงร่างเร็วเข้า!”
ภาพนี้...
เซียวเฉินซ้อมเล่นกับของเล่นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปนิดหน่อย
แสงสว่างปกคลุมทั่วร่างของเขา
เส้นแสงสีแดงและสีน้ำเงินพันรัดร่างไว้!
...
“เย่!”
บนพื้นดิน!
ดาโกะถูกอัดจนมึนงงไปหมด ก่อนหน้านี้ตอนโดนโจมตี เขาหมดสติไป พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกลายเป็นยักษ์และกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดสองตัว โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ขณะที่เขายังงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมพลังนี้ถึงเลือกตัวเอง ก็ถูกสัตว์ประหลาดซัดล้มลงกับพื้นเสียแล้ว
ไม่มีคู่มือสำหรับมือใหม่ของอุลตร้า เขาจึงไม่รู้ว่าควรรับมือกับศัตรูอย่างไร ได้แต่ถูกสัตว์ประหลาดสองตัวรุมยำ
ทันใดนั้น!
เสียงคำรามของชายหนุ่มก็ดังมาจากท้องฟ้า!
เซโร่พุ่งลงมาจากฟ้า เตะเซโร่ฟลายอิงคิกเข้าใส่หัวของกอลซาเต็มแรง
ร่างมหึมาของมันหงายหลังล้มตึง กระแทกพื้นอย่างหนัก
เซโร่ลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ก่อนหมุนตัวแล้วยิงเอเมเรียมสแลชใส่เมลบา ลำแสงสีเขียวถูกเมลบาหลบด้วยความเร็วสูง แต่ก็ขัดขวางมันไม่ให้เดินหน้าต่อได้
จากนั้น...
เซโร่ที่ตั้งใจจะโชว์เท่อีกสักท่าก็พบว่า เขาควบคุมร่างตัวเองไม่ได้?
แถมทำไมเขาถึงสูงแค่ 30 เมตรด้วย?
“เดี๋ยว ๆ เซียวเฉิน นายทำอะไรน่ะ?”
โดนแย่งร่าง! โดนแย่งร่างแล้ว!
มนุษย์ที่ฉันเลือกมาสิงร่างฉันเองเนี่ยนะ!
“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!”
เซียวเฉินกำลังมองสำรวจพื้นที่อนุภาคเนบิวลารอบตัวอย่างสนอกสนใจ! (สิ่งประดิษฐ์ของโทเรเกีย หรือก็คือห้องมืดของเหล่าอุลตร้ารุ่นใหม่)
พอได้ยินเซโร่ถาม เขาก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
“นายไม่ได้รวมจิตเป็นหนึ่งเดียวกับฉันหรือไง?”
“พี่ชาย ฉันไม่ใช่ไทกะ ไดโกะสักหน่อย ไม่ได้มีอคติกับพวกอุลตร้าแมน จะต่อต้านได้ยังไง? ตอนนี้นายตัวไม่สูงพอ เป็นไปได้ไหมว่าเพราะนายบาดเจ็บ?”
เซียวเฉินกลอกตาแล้วตอบกลับ
“ช่างเถอะ เตี้ยลงแค่ 20 เมตรก็ยังสู้ได้อยู่ แต่ตอนนี้นายเป็นคนควบคุมร่างเรา รีบส่งร่างให้ฉันเร็ว ให้ฉันจัดการเองทั้งหมด (เสียงชินโจ!)”
“ส่งยังไง?”
“แค่คิดว่าจะส่งให้ฉันก็พอ”
“โอ้! งั้นฉันลองดู!”
“...”
“เซียวเฉิน!”
“อะไร?”
“ยังไม่ได้ผลเลย! (เสียงชินโจหมดแรง) คงต้องพึ่งนายเองแล้วล่ะ!”
เซโร่หมดแรงใจไปด้วย ดูเหมือนว่า...เขาจะเลือกมนุษย์สถิตผิดคนหรือเปล่า? ถึงจะรวมจิตเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว แต่เขากลับควบคุมการต่อสู้ไม่ได้
...
“ให้ฉันสู้เหรอ? งั้นก็ลุยเลย!”
เซียวเฉินพยักหน้า ก่อนหันไปยื่นมือให้ทีกะ
“คุณคือ?”
ดาโกะถามอย่างสงสัย ทว่าภายในใจก็แอบยินดีอยู่บ้าง...
ยังมียักษ์ตัวอื่นด้วย เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว บางทีอาจถามอีกฝ่ายได้ว่าทำไมแสงถึงเลือกเขา!
‘ไม่สิ...นั่นเซียวเฉินหรือ?’
ดาโกะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า รูปร่างหน้าตาของยักษ์ตนนี้เหมือนแสงที่ยืนอยู่บนไหล่ของเซียวเฉิน เพียงแต่...ทำไมถึงตัวเตี้ยขนาดนี้?
“ดาโกะ ไว้ค่อยคุยกันหลังจบการต่อสู้นะ ทีกะรุ่นเก่าน่าจะทิ้งตารางท่าไม้ตายเอาไว้ นายอย่าลืมอ่านให้ดีล่ะ...”
พูดจบ...
เซียวเฉินก็เลือกคู่ต่อสู้ก่อน!
เอาเจ้ากอลซานี่แหละ!
ตึง ตึง ตึง!
ทั้งที่ไม่ใช่ลูกทรพีแห่งผืนดินแท้ ๆ แต่ตอนนี้เซียวเฉินวิ่งทีไร ฝุ่นฟุ้งกระจาย ต้นไม้ล้มระเนระนาด ดูเหมือนลูกทรพีแห่งผืนดินยิ่งกว่าใครเสียอีก!