ขณะที่เขาคลำหาร่างของชายหน้าแผลเป็น ก็คลำพบหยกสีเขียวหม่นชิ้นหนึ่ง
เหตุที่รู้สึกประหลาดก็เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของปราณวิญญาณบนหยกชิ้นนี้
แตกต่างจากความผันผวนของหินวิญญาณ พลังงานภายในหยกชิ้นนี้ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวตามกฎเกณฑ์บางอย่าง
เขาลองใช้วิธีสูดลมหายใจดูดกลืนพลัง แต่กลับไม่สามารถดูดพลังงานออกมาได้
“นี่มันสิ่งใดกัน?”
เจียงผิงอันไม่เข้าใจ
หยิบหินวิญญาณออกมาหนึ่งก้อนเพื่อเปรียบเทียบกับหยกชิ้นนี้
ทันทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน พลังงานบนหินวิญญาณก็ถูกดูดกลืนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นผุยผง
เจียงผิงอันตกใจจนหน้าถอดสี โยนหยกทิ้งไปโดยไม่รู้ตัว
มองดูหินวิญญาณที่แตกเป็นผง เจียงผิงอันรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
แต่ละวันถึงจะทำซ้ำได้เพียงสิบก้อน นี่ก็หายไปหนึ่งก้อนแล้วงั้นหรือ?
หยกนี่มันสิ่งใดกันแน่?
นั่งยองๆ ข้างหยก ใช้กิ่งไม้เขี่ยดู ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หยิบหยกขึ้นมาใหม่ เจียงผิงอันพบว่าพลังงานในหยกเพิ่มขึ้นมากมาย แต่พลังงานภายในยังคงเคลื่อนไหวตามกฎเกณฑ์เดิม
“นี่มันอะไรกันแน่?”
เจียงผิงอันอยากถามคนอื่น แต่รอบข้างไม่มีใคร มีแต่ศพ
ในเวลานี้เอง เขาสังเกตเห็นตัวอักษรสามตัวบนด้านหลังหยก ยันต์คุ้มกาย
“หรือว่าจะเป็นสมบัติของเซียนอีกชิ้น สามารถปกป้องร่างกายได้?”
นึกถึงความผันผวนของพลังงานที่อยู่บนนั้น ซึ่งคล้ายกับพลังงานที่ตนใช้ บางทีอาจเป็นสมบัติของเซียนจริงๆ ก็ได้
เจียงผิงอันคิดว่าตัวเองคิดถูก
“ก่อนหน้านี้ที่ปกป้องชายหน้าแผลเป็นไม่ได้ อาจเป็นเพราะพลังงานในยันต์คุ้มกายหมดไปแล้ว”
คิดได้ว่าสิ่งนี้มีฤทธิ์ปกป้อง เจียงผิงอันกัดฟันกรอดๆ แปะหินวิญญาณอีกสองก้อนเข้าไปใกล้ๆ
พลังงานของหินวิญญาณถูกใช้จนหมด แต่หยกกลับดูเหมือนยังดูดไม่อิ่ม
หินวิญญาณของเจียงผิงอันเหลือไม่มาก จึงอัดฉีดพลังงานจากตัวเขาเองลงในหยก
ทว่าอัดฉีดพลังงานทั้งหมดในร่างเข้าไปแล้ว ก็ยังเต็มไม่ถึงครึ่ง
“นี่มันหลุมไร้ก้นชัดๆ!”
เจียงผิงอันปวดใจเหลือเกิน
ช่างเถอะ สู้อาศัยการดูดซับพลังงานจากฟ้าดินเพื่ออัดฉีดไปช้าๆ ดีกว่า ไม่รีบร้อนอยู่แล้ว
ในตอนนั้นเอง เสียงเคลื่อนไหวก็ดังมาจากข้างนอก
เจียงผิงอันคว้าดาบพุ่งออกไปทันที เงาร่างหนึ่งกำลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เขารีบถือดาบไล่ตาม
เป็นไปได้มากว่าจะเป็นพวกเดียวกับโจร!
จะปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ไล่ตามอยู่ครู่ใหญ่ เจียงผิงอันก็ตามไม่ทัน
เขายืนพิงต้นไม้ หอบหายใจถี่กระชั้น
เมื่อครู่สูบปราณวิญญาณเข้าไปในหยกหมด แรงจึงถดถอย มิฉะนั้นคงไม่ตามไม่ทัน
ต่อไปไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเหลือพลังสำรองเอาไว้
เจียงผิงอันทบทวนข้อบกพร่องของตนเองเงียบๆ หยิบหินวิญญาณออกมาก้อนหนึ่งเพื่อฟื้นฟูพลังงานในร่าง
“คนที่วิ่งกลับไป มีแววสูงมากว่าจะเป็นโจร ข้าสังหารพวกมันไปห้าคน โจรที่เรียกว่าชาวเขาต้าหวังนั่น จะต้องไม่ปล่อยข้าไว้แน่”
“เช่นนั้นก็มาเถิด!”
เรื่องเดียวที่ยังห่วงใยอยู่คือหู่หนิวที่ถูกเซียนพาตัวไป ตอนนี้เจียงผิงอันไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว
แม้โจรจะไม่มาหาเขา เขาก็จะไปหาโจรเอง
ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ของเขา ต่อให้สังหารโจรไม่ได้ ก็ยังสามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดาย
เจียงผิงอันเพิ่งกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็ประจันหน้ากับทหารสิบนาย
รูม่านตาของเจียงผิงอันหดเกร็งอย่างรุนแรง
ทหารสิบนาย แต่กลับมีม้าสิบเอ็ดตัว!
มองดูม้าตัวนั้น หัวใจของเจียงผิงอันแทบจะหยุดเต้น
ม้าตัวนี้คือม้าที่เคยเป็นพาหนะของทหารที่ถูกเขาสังหารไปก่อนหน้านี้!
คำหนึ่งผุดขึ้นในสมองทันที—ม้าแก่จำทาง
ต้องเป็นม้าตัวนี้ที่หาทางมาที่นี่!
ในเวลาเดียวกันนั้น เหล่าทหารสิบนายก็เห็นเจียงผิงอันเช่นกัน
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังเห็นดาบอาวุธในมือเขา และเห็นศพโจรห้าศพอยู่บนพื้น
ในชั่วขณะนั้น เวลาราวกับหยุดนิ่ง ทั้งสองฝ่ายถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว
“ฮี้ๆๆ~”
ทันใดนั้นม้าตัวหนึ่งก็ส่งเสียงร้องแหลม ทำลายสมดุลนี้ลง
เจียงผิงอันหันหลังวิ่ง
ตอนนี้เขาเพิ่งฟื้นฟูกำลังได้เพียงน้อยนิด ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะรอดชีวิตจากเงื้อมมือทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน
“ตามไป! มันต้องเป็นฆาตกรแน่!” หัวหน้าทหารตะโกนลั่น
แม้เด็กคนหนึ่งจะเป็นฆาตกรจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่สิ่งนี้ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด
ปราณวิญญาณในตัวของเจียงผิงอันเหลืออยู่น้อยนิด ฝ่ายตรงข้ามขี่ม้าศึก วิ่งยังไงก็ไม่พ้น
เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็มาปรากฏอยู่เบื้องหลังเจียงผิงอัน ทหารฟันดาบใส่ศีรษะของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันเหลือบเห็นดาบอีกฝ่าย คิดจะหลบก็สายเกินไป
ณ ชั่วขณะนั้นเอง หยกตรงเอวของเจียงผิงอันก็เปล่งแสงสีเขียวออกมาฉับพลัน ได้ยินเพียงเสียง ติ๊ง ดาบในมือของทหารก็ถูกสะบัดกระเด็น
ในชั่วขณะนั้น ไม่ว่าจะเป็นเจียงผิงอัน หรือทหารที่ไล่ตามมา ต่างพากันตะลึงเมื่อเห็นแสงสีเขียวบนตัวเขา
เกิดอะไรขึ้น?
แสงนี่มันอะไรกัน?
เจียงผิงอันพอจะเดาอะไรได้ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาพิสูจน์
ฉวยจังหวะที่อาวุธอีกฝ่ายหลุดจากมือ เขากระโจนตัวสูงขึ้น ฟันดาบลงไปอย่างแรง
“ฟืบ~”
ศีรษะใหญ่ลอยกระเด็นออกไป
“ติ๊ง~”
ดาบของทหารอีกนายฟันลงบนแสงสีเขียวของเจียงผิงอัน ไม่ได้ทำอันตรายเขาแม้แต่น้อย
เจียงผิงอันอัดฉีดปราณวิญญาณที่เหลือเข้าไปที่แขน หันหลังฟันดาบ
“อ๊าก~”
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ทหารที่ถูกฟันก็ร่วงตกจากหลังม้า
หมดห่วงเรื่องการถูกโจมตี เจียงผิงอันก็ระดมฟันดาบในมืออย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือพาหนะ ฟันไม่เลือกหน้า
เลือดสาดกระเซ็น ม้าศึกส่งเสียงร้องแหลม เด็กหนุ่มที่อ่อนแอราวกับไก่ถูกมัดผู้นั้น ได้เปลี่ยนเป็นนักรบแล้ว
“เด็กนี่มันผู้บำเพ็ญ! ต้องเป็นผู้บำเพ็ญแน่! ของบนตัวมันคืออาวุธวิเศษ! รีบหนี!”
ทหารนายหนึ่งดูออก ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก หมุนหลังหนี
เด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้า กระโดดขึ้นมาสูงกว่าม้า ไม่ใช่เรื่องปกติเลย
อีกทั้งยังมีแสงสีเขียวลึกลับอยู่บนตัวอีกฝ่าย นั่นน่าจะเป็นแสงที่อาวุธวิเศษเปล่งออกมา
ได้ยินดังนั้น เหล่าทหารพวกนี้ก็แตกตื่น ไม่โจมตีเจียงผิงอันอีกแล้ว เริ่มหนี
เจียงผิงอันไม่มีทางปล่อยพวกเขาไป กระโดดขึ้นม้าศึกตัวหนึ่ง ไล่ตามโจมตีอย่างรวดเร็ว
ทหารถูกฟันตกม้าลงไปทีละคนๆ
เมื่อเหลือทหารนายสุดท้าย เจียงผิงอันก็เหวี่ยงดาบออกไปอย่างแรง แทงทะลุร่างของทหารเข้าไปเต็มแรง ทหารร่วงตกจากหลังม้า
เจียงผิงอันลงจากหลังม้า มองดูทหารด้วยสายตาเย็นชา
ทหารกุมบาดแผล ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแค้นเคือง
“ไอ้ลูกผสมต่ำทราม...กล้าลงมือกับทหาร...กองทหารม้าเหล็กสี่พันแห่งอำเภอผิงสุ่ย...จะ...จะไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่...”
“ตึง!”
เจียงผิงอันเหยียบคอของทหารจนแหลกเหลว หมุนตัวไปตรวจสอบว่ามีทหารคนไหนยังไม่ตายหรือไม่
จัดการทหารที่เหลือด้วยการแทงซ้ำให้แน่ใจว่าตายหมดแล้ว ค้นหาทรัพย์สินของมีค่าบนตัวพวกเขา
คราวนี้ค้นไม่พบสมบัติ มีเพียงเงินตราและเสบียงแห้งส่วนหนึ่ง
ตามทางภูเขา ใช้ม้าลำเลียงศพทหารและโจรไปยังหุบเขาหมาป่าเถื่อนที่อยู่ห่างออกไปห้ากิโลเมตร
ที่เรียกหุบเขาหมาป่าเถื่อน ก็เพราะที่นี่เต็มไปด้วยหมาป่าเถื่อนทุกหนทุกแห่ง
มีคนถูกฝูงหมาป่าโจมตีตายที่นี่อยู่บ่อยๆ
ศพพวกนี้ถูกทิ้งไว้ที่นี่ อีกไม่นานก็จะถูกหมาป่าเถื่อนกิน
ทหารสิบนายหามาที่นี่ได้ก็ด้วยคุณสมบัติ “ม้าแก่จำทาง” คราวนี้เขาฟันม้าตายหมดแล้ว ดูซิว่าพวกมันจะตามมาอีกได้อย่างไร
มองดูซากม้า เจียงผิงอันรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง ม้าเหล่านี้ถ้าใช้ทำนาได้ แม่ก็คงไม่ตรากตรำทำงานจนตาย
ถึงอย่างเลวที่สุดก็ยังฆ่าเป็นเสบียงอาหารได้
แต่ม้าศึกพวกนี้มีเป้าหมายใหญ่เกินไป ไม่มีที่ให้ซ่อน ถ้าเก็บไว้ที่บ้านต้องถูกพบอย่างแน่นอน
ขณะที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ กระจกวิเศษเพิ่มพูนทรัพย์ก็พุ่งออกจากร่างของเขาทันที แสงสีเขียววาบขึ้นหนึ่งครั้ง ม้าที่ถูกฆ่าตายทั้งหมดก็หายไป
หัวใจของเจียงผิงอันสั่นสะเทือน เกิดอะไรขึ้น?