จี้หยางมองสมุดในมือ ไม่รู้ว่าจดเรื่องอื่นไว้มากน้อยแค่ไหน แต่ชื่อ ‘หลี่ถิงเม่ย’ เธอจดไว้ไม่น้อยเลย
เกรงว่าชื่อนี้คงติดอยู่ในความทรงจำของเธอไปอีกนาน
ถึงอย่างนั้น หลี่ถิงเม่ยก็ยังพูดต่อไม่หยุด
“เรื่องความปลอดภัย ฉัน หลี่ถิงเม่ย ก็ใส่ใจเหมือนกันค่ะ พอเริ่มงาน สิ่งแรกที่ทำก็คือตรวจจุดยึดบนสายพานการผลิตกับเครื่องมือก่อน”
“ปกติหลี่ถิงเม่ยคนนี้ทำงานคล่องแคล่ว มือไม้ไม่ล้ำเส้น เพราะกลัวว่าถ้ารีบเกินไปจะเกิดปัญหา”
“สิ่งที่หลี่ถิงเม่ยคนนี้คิดก็คือ ประกอบจักรยานดี ๆ ออกมาให้ได้อีกหลายคัน ช่วยโรงงานให้มากขึ้น แล้วก็มีส่วนช่วยประเทศชาติให้มากขึ้นค่ะ!”
“นี่คือความตั้งใจของฉัน หลี่ถิงเม่ย คนงานหญิงที่ประกอบจักรยานค่ะ!”
จี้หยางปรบมือให้เป็นพิธี “พี่หลี่พูดได้ดีมากค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าหน้าที่จี้ คุณคิดว่าฉันพูดดีขนาดนี้ จะได้ลงบอร์ดประชาสัมพันธ์ไหมคะ?”
“เรื่องนี้... ตอนนี้ฉันกำลังรวบรวมข้อมูลอยู่ ยังรับรองไม่ได้ว่าจะได้ลงแน่นอน แต่จะพยายามนะคะ อีกอย่าง พี่ก็รู้ว่าโรงงานจักรยานของเราเป็นโรงงานใหญ่ที่มีคนเป็นพัน คนเยอะขนาดนี้ คนที่จะได้ลงบอร์ดประชาสัมพันธ์ก็มีไม่มากหรอกค่ะ แต่ส่วนตัวฉันยอมรับว่าพี่หลี่เป็นคนงานที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง”
“จริงเหรอคะ ฮิ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ จะได้ลงหรือไม่ก็ได้ ฉันก็แค่เก่งธรรมดา ๆ เอง”
คนงานที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินทั้งคู่คุยกันก็ส่งเสียงแซว “เจ้าหน้าที่จี้ อย่าจดแต่เรื่องของถิงเม่ยสิครับ ยังมีเรื่องของพวกเราด้วยนะ ลองฟังดูบ้าง เผื่อพวกเราเหมาะจะลงบอร์ดมากกว่า จริงไหม”