เจียงเหย่ยังไม่รู้ว่าจี้หยางตั้งใจถักที่ครอบหูให้เขา เขามองเธอจ้องม้วนไหมพรมพลางครุ่นคิด จึงถามว่า “กำลังคิดจะถักผ้าพันคอให้ตัวเองเหรอ?”
จี้หยางส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ฉันจะถักที่ครอบหูให้คุณ แล้วก็ถักผ้าพันคอให้อีกผืน”
“หา?” เจียงเหย่ชี้ตัวเอง “ถักที่ครอบหูให้ผม ถักผ้าพันคอให้ผมเนี่ยนะ?”
“ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ?”
“คุณคิดว่าผู้ชายอย่างผม ผู้ชายที่อายุเกิน 30 แล้ว จะใส่ที่ครอบหูสีแดงกับผ้าพันคอสีแดงเหมาะเหรอ?”
“เหมาะสิคะ” จี้หยางตอบ
“ที่รัก ผมซาบซึ้งนะที่คุณยุ่งขนาดนี้แล้วยังถักที่ครอบหู ถักผ้าพันคอให้ แต่ผมว่าไม่จำเป็นหรอก ของที่ใช้อยู่ตอนนี้ยังใช้ได้จริง ๆ คุณถักให้ตัวเองดีกว่า สีนี้สวยจะตาย ถักเสื้อกั๊กให้ตัวเองหรืออะไรก็ได้ ผู้หญิงเราต้องรู้จักดีกับตัวเองบ้าง”
“ไม่ค่ะ ฉันจะถักให้คุณนี่แหละ”
เจียงเหย่ก็ยังคิดว่าไม่เหมาะอยู่ดี สีแดงสดขนาดนี้
“พี่เสี่ยวเหย่ ฉันถักให้แล้ว คุณจะไม่ใส่เหรอคะ? คุณรังเกียจของที่ฉันถักให้เหรอ? ที่ครอบหูกับผ้าพันคอที่ฉันถัก ทำให้คุณรู้สึกเสียหน้าหรือไง?”
“เปล่า ก็แค่... แค่คุณไม่คิดว่าสีมันฉูดฉาดไปหน่อยเหรอ?”
“งั้นก็ได้ค่ะ ฉันถักให้ลูกชายก็แล้วกัน”
เจียงเหย่ก็ว่าสีนี้ฉูดฉาดเกินไป แต่ถ้าถักให้ลูกชาย...?
“ไม่ใช่ ที่รัก คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ผมหมายถึงสีนี้ฉูดฉาดมาก เข้ากับผมสุด ๆ ต่างหาก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ที่รัก อย่าเพิ่งรีบนะ รอให้มือหายดีสนิทก่อนค่อยถัก”