ในสวนมีถั่วฝักยาวปลูกไว้หลายแถว ตอนนี้กำลังงาม จี้หยางเลือกเด็ดฝักที่อวบใหญ่ได้มาจำนวนหนึ่ง พอเด็ดเสร็จก็ค่อย ๆ รูดเส้นใยออกจากฝักอย่างประณีต
ล้างด้วยน้ำสะอาดแล้ว เธอนึกถึงที่เจียงเหย่บอกว่าจะใช้หม้อในลานบ้านเคี่ยว จึงวางถั่วไว้ข้างหม้อ
เจียงเหย่หั่นเนื้อหมักเค็มไว้เล็กน้อย แล้วผสมแป้งข้าวโพด เขาไม่ลืมว่าต้องคอยสอนจี้หยางด้วย
“ทำกับข้าวด้วยหม้อใบใหญ่ ต้องก่อไฟก่อนเหมือนกัน รอให้หม้อแห้งแล้วค่อยเทน้ำมัน พอน้ำมันร้อนก็ใส่เนื้อ ใส่ต้นหอม แล้วใส่ผัก โดยเฉพาะถั่วฝักยาว ต้องผัดให้นานหน่อย ต้องผัดให้สุก ถ้าไม่สุกจะมีพิษ เข้าใจไหม?”
จี้หยางพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เข้าใจแล้ว”
เจียงเหย่แอบสงสัย ครั้งก่อนจี้หยางก็พูดอย่างว่าง่ายแบบนี้เหมือนกันว่ารู้แล้ว สุดท้ายคิ้วกับขนตาครึ่งหนึ่งกลับถูกไฟไหม้เกรียมจนหมด ป่านนี้ยังไม่งอกเลย
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดมองใบหน้าของจี้หยางไม่ได้
“เป็นอะไรไป? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ?”
เจียงเหย่าส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันคิดดูแล้ว ถั่วฝักยาวทำยากเกินไป ช่างเถอะ เธอยังไม่ต้องเรียนดีกว่า ไว้วันหลังฉันสอนทำไข่ตุ๋นก่อน อันนั้นง่ายกว่า”
“แต่ฉันว่า...”
“ไม่ต้องว่าอะไรทั้งนั้น ฉันว่าเธอทำไม่ได้”
จี้หยาง “...”
จี้หยางจะทำอะไรได้? ก็ได้แต่ยอมแพ้ไปก่อนชั่วคราว
เธอพูดว่า “งั้นฉันเด็ดผัก ล้างผัก หั่นผัก อย่างน้อยก็ทำได้ใช่ไหม ฉันจะไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้หรอก” เธอยังอยากเป็นสะใภ้ตัวน้อยขยันขันแข็งอยู่เหมือนกัน
“ได้สิ พวกนี้ง่ายจะตาย แค่มีมือก็ทำได้แล้ว”