“ได้!” พ่อจี้กัดฟัน เค้นคำหนึ่งออกมาจากไรฟัน ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทันที
“ตาแก่จี้ จะไปไหนน่ะ?” แม่เลี้ยงจี้รีบตามไป
“ไปบ้านเจียงจื้อหย่วน! ไปลากตัวไอ้ลูกอกตัญญูมาให้ฉัน!” เสียงของพ่อจี้เต็มไปด้วยโทสะที่อัดอั้น เขาก้าวฉับ ๆ ออกจากประตูเรือนไป
แม่เลี้ยงจี้ยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของพ่อจี้ที่เดินจากไปอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วหันกลับมามองจี้หยางที่ยังคงสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จนทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็ได้แต่กระทืบเท้า ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ ตามออกไป
ในบ้านกลับมาเงียบสงบอย่างรวดเร็ว
จี้หยางกับเจียงเหย่มองสบตากัน
“จะไปดูเรื่องสนุกไหม?” เจียงเหย่ถาม
“ไปสิ ไปสิ” มีเรื่องสนุกให้ดูก็ต้องไปดูอยู่แล้ว
เจียงเหย่ส่งเสื้อคลุมให้จี้หยาง ก่อนหยิบผ้าพันคอ หมวก และถุงมือมาให้ เขาทักทายแม่เลี้ยงจี้ที่กำลังกล่อมเด็กสองคนอยู่ในบ้าน แล้วขี่จักรยานพาจี้หยางไปบ้านเจียงจื้อหย่วน
เสียเวลาไปไม่กี่นาที พอไปถึงบ้านเจียงจื้อหย่วนก็เริ่มทะเลาะกันแล้ว
แม้อยู่ไกล จี้หยางก็ได้ยินเสียงซักถาม
“บอกมาสิ ทำไมถึงโกหกพวกเรา? พวกเราไปถามจี้หยางมาแล้ว คำพูดพวกนั้นไม่ได้ออกจากปากเธอ”
อาจเพราะห่วงหน้าตาของตัวเอง หรือไม่ก็เกรงใจลูกชาย กลัวคนอื่นได้ยินแล้วเอาไปพูดต่อ พ่อจี้จึงไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร
“ฉันไม่ได้โกหก พ่อ ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นก็มากับฉัน ไปเผชิญหน้ากับจี้หยางต่อหน้า แล้วดูสิว่าคำพูดพวกนี้เป็นของใครกันแน่ ระหว่างแกกับเธอ”