วันเกิดของแม่เจียงผ่านไปแล้ว ชีวิตก็กลับมาสงบดังเดิม
จี้หยางไปทำงาน กลับบ้าน อ่านหนังสือ ถักหมวกกับถุงมือทุกวัน บางครั้งก็พูดคุยกับลูกในท้องสองสามคำ
หลายวันนี้เธอสังเกตว่าลูกในท้องอาจจะเริ่มดิ้นจริง ๆ แล้ว แม้จะเบามาก แต่ทุกคืนก็จะขยับตัวสักครั้ง
คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ทั้งสองกลับมาตื่นเต้นกันอีกครั้ง
ต่างคนต่างมองกัน แล้วก็หันไปมองท้องของจี้หยางพร้อมกัน
“ที่รัก ลูกของเราต้องเหมือนฉันแน่ ๆ ซนไม่อยู่นิ่ง”
จี้หยางไม่ได้พูดอะไร เหมือนคุณเรื่องซนไม่อยู่นิ่งก็ยังพอว่า แต่ถ้าเหมือนคุณตรงที่ชอบกวนประสาทขึ้นมาจะทำยังไงดี
“แต่ถ้าลูกเหมือนคุณสักหน่อย ก็น่าจะเป็นที่รักของคนอื่นมากกว่า” เจียงเหย่พูดต่อ
จี้หยางยิ้มเขิน ๆ “ไม่หรอกค่ะ พี่เสี่ยวเหย่ก็น่ารักเหมือนกัน”
ถึงเจียงเหย่จะชอบกวนประสาท แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ารักของเขาลดลง
“แน่ใจเหรอ?”
“อืม ฉันชอบคุณมากเลยนี่คะ”
เจียงเหย่เหลือบมองเธอ พลางเลิกคิ้วขึ้น “ช่วยไม่ได้ ฉันคงเป็นคนน่ารักมาตั้งแต่เกิด เมื่อก่อนมียายคนหนึ่งในตรอกบ้านเรา พอเห็นฉันก็พูดว่า...”
เขาเลียนเสียงหญิงชรา “เด็กคนนี้ดีจริง ๆ ฉลาดหัวไว โตขึ้นต้องมีอนาคตแน่”
“ยายคนนั้นพูดไม่ผิดเลยค่ะ” จี้หยางว่า “ตอนนี้คุณก็มีงานมั่นคง เป็นพนักงานของรัฐที่หลายคนอยากเป็นแต่เป็นไม่ได้ นับว่ามีอนาคตจริง ๆ”
เจียงเหย่ช่วยจัดผมให้จี้หยางอย่างเป็นธรรมชาติ “แล้วตอนเด็ก ๆ คุณล่ะ?”