เจียงเหย่เห็นด้วย “ดีแล้วที่พี่ไม่ได้พูดออกไป”
พี่ใหญ่เจียงทอดถอนใจเล็กน้อย “เด็ก ๆ นี่เลี้ยงยากอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ลูกบ้านไหนจะเป็นเหมือนอันอันของเราทุกคนหรอก”
จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างลูกของเพื่อนบ้านกับพ่อแม่หลังแต่งงานให้ฟัง
ทุกคนกินดื่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่มาฉลองวันเกิดให้จี้หยาง แต่ยังอยากมารวมตัวกันด้วย ปกติแต่ละคนต่างยุ่งกันมาก จึงอาศัยวันเกิดของจี้หยางมานั่งพูดคุยกัน
พอเริ่มคุยกัน เวลาก็เหมือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กว่าจะเลิกรากันก็ฟ้ามืดเสียแล้ว
ตอนพี่สามเจียงกำลังจะกลับ เจียงเหย่ก็รั้งเธอไว้ “พี่สาม รอก่อนครับ”
“มีอะไรหรือ?”
เจียงเหย่ให้อันอันรินน้ำมาให้คุณอาสามอีกแก้ว ก่อนเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ผมได้ยินพี่คุยกับซ่งฉางซุ่น เขามาหาพี่อีกแล้วหรือครับ?”
ตอนเจียงเหย่ออกไปดูว่าอันอันกลับมาหรือยัง เขาบังเอิญได้ยินเสียงซ่งฉางซุ่นเข้า แต่ตอนนั้นซ่งเยว่ลากซ่งฉางซุ่นออกไปแล้ว เจียงเหย่จึงไม่ได้ออกไปหา
พี่สามเจียงหลุบตาลง ไม่พูดอะไร
“แบบนี้ไม่ได้นะครับพี่สาม ช่วงแรกที่พี่เริ่มตั้งตัวได้เมื่อหลายปีก่อน ซ่งฉางซุ่นก็มาหาพี่อยู่บ่อย ๆ ถึงขั้นไปก่อเรื่องที่ร้านของพี่ แค่เรื่องเล็ก ๆ อย่างการหย่าร้าง เขากลับทำให้คนรู้กันไปทั่ว ตอนนั้นร้านพี่เพิ่งเปิด คงได้รับผลกระทบอยู่บ้างใช่ไหมครับ”
“หลังจากนั้นพี่ซื้อบ้าน เขาก็มาก่อเรื่องอีก หาว่าพี่แอบเก็บเงินไว้ บอกว่าเงินซื้อบ้านเป็นเงินของตระกูลซ่ง จนเพื่อนบ้านรอบบ้านที่พี่เพิ่งซื้อใหม่มองพี่แปลก ๆ ไปหมด”