หมอเหลียงเรียกลูกชายคนโตมาหาก่อน ให้จ่ายเงินค่ารากโสม จากนั้นจึงตรวจอาการให้จี้หยาง
หลังตรวจเสร็จ เขากล่าวว่า “ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แค่พลังหยางพร่อง นี่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้มือเท้าของคุณเย็นอยู่เสมอ อย่างที่แพทย์แผนจีนกล่าวกัน พลังหยางช่วยให้ร่างกายอบอุ่น หากพลังหยางดี ร่างกายก็เหมือนเตาไฟเล็ก ๆ ส่วนคุณน่ะ แค่ร่างกายพร่องไปหน่อย”
“อีกอย่าง พลังชี่และเลือดก็พร่องอยู่บ้าง ผมไม่แนะนำให้กินยา ทางที่ดีควรบำรุงด้วยอาหาร ถ้าพวกคุณเห็นด้วย ผมจะเขียนตำรับอาหารบำรุงให้สักสองสามอย่าง คนในบ้านที่เป็นผู้หญิงก็กินได้เหมือนกัน ไม่มีผลเสียต่อร่างกาย”
“ถ้าอย่างนั้นรบกวนหมอเหลียงช่วยเขียนตำรับอาหารบำรุงให้พวกเราสักสองสามอย่างนะครับ” เจียงเหย่กล่าว
“ได้”
หมอเหลียงหยิบกระดาษกับปากกามาเขียนตำรับอย่างรวดเร็วสองสามอย่าง พอเขียนเสร็จก็ยื่นให้เจียงเหย่
“แวะมาหาผมตรวจเป็นระยะนะ ถ้าต้องปรับตำรับอาหารบำรุง ผมจะช่วยปรับให้ สุขภาพเป็นเรื่องใหญ่ อย่าคิดว่ายังหนุ่มยังสาวแล้วจะไม่ใส่ใจ อาคารสูงหมื่นจั้งยังเริ่มจากพื้นดิน สุขภาพก็เหมือนกัน วางรากฐานให้ดี พอแก่ตัวไปจะได้ไม่ต้องทนทุกข์มาก พวกคุณมาหาผม ผมดีใจนะ แสดงว่าพวกคุณใส่ใจสุขภาพ ผมชอบคนหนุ่มสาวแบบนี้”
หมอเหลียงเป็นคนอัธยาศัยดี จึงกำชับทั้งสองเป็นพิเศษ
“ขอบคุณครับหมอเหลียง พวกเราจะระวัง” เจียงเหย่ถือใบตำรับไว้ พลางยิ้มถามว่า “หมอเหลียง ตำรับของคุณนี่...”