จี้หยางเอ่ยขึ้นข้าง ๆ
“ตงหยาไม่ต้องกดดันหรอก พี่ชายเธอแค่ทักทายไว้ก่อน จะได้ไม่ใช่ว่าวันไหนเหล่าหวังพาผู้ใหญ่ที่บ้านมาหาถึงบ้านเรา แล้วเธอจะตั้งตัวไม่ทัน พูดตามตรง อายุเธอยังน้อย ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ ดูกันไปก่อนก็ได้ อายุสักสิบแปดสิบเก้าจะคบหาดูใจกับใครก็ได้ แต่ถ้าจะแต่งงาน รออายุยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้าค่อยคิดก็ยังไม่สาย”
เจียงเสี่ยวเม่ยพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว พี่สะใภ้”
พอได้ยินเรื่องนี้กะทันหัน เจียงเสี่ยวเม่ยก็รู้สึกว่าตัวเองต้องใช้เวลาทำใจอยู่บ้าง
เธอยังมึนงงอยู่เล็กน้อย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
แต่เมื่อเห็นพี่ชายกับพี่สะใภ้ตรงหน้าคอยบอกว่าไม่ต้องรีบร้อน หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้น อีกทั้งยังรู้สึกมีที่พึ่งอยู่บ้าง
สหายหญิงบางคนของเธออายุถึงวัยออกเรือนแล้ว พี่สะใภ้ที่บ้านก็เอาแต่หวังให้แต่งงาน จะได้สินสอดมาสักก้อน
ถ้าคบหากับใครไม่ราบรื่น ปกติก็ยังพูดจาถากถางกันอีก
พี่สะใภ้ของเธอไม่เหมือนกัน เธอคิดถึงเจียงเสี่ยวเม่ยจากใจจริง
เจียงเสี่ยวเม่ยยิ้มพลางจับมือจี้หยาง “พี่สะใภ้ ฉันไม่ค่อยมีประสบการณ์ เรื่องนี้คงต้องให้พี่กับพี่ชายช่วยตัดสินใจ ถ้าพวกท่านเห็นว่าเขาใช้ได้ ฉันก็จะลองคบดู ถ้าพวกท่านคิดว่าเขาไม่ดี ก็ช่างเถอะ”
จี้หยางอยากบอกว่าเธอเองก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกัน
ตอนที่คบกับเจียงเหย่ เธอพุ่งเข้าใส่โดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น
ตอนนั้นเธอคิดไว้ว่าถ้าไปกันไม่รอด อีกสองปีก็รีบหย่ากันเสีย
จี้หยางหันไปมองเจียงเหย่ เขาใช้นิ้วเกาคางเบา ๆ แล้วพูดว่า “ปล่อยให้เหล่าหวังรอไปก่อน ผู้หญิงต้องรู้จักวางท่าทีไว้บ้าง”
“ได้ งั้นก็ตามนี้” เจียงเสี่ยวเม่ยตัดสินใจ