ระหว่างกินข้าว จี้หยางคะยั้นคะยอให้หลิวลี่ผิงดื่มน้ำแกง “ดื่มอีกหน่อยสิ น้ำแกงนี่ใส่โสมที่เธอเอามาให้ฉันด้วย บำรุงดีมากเลย”
น้ำแกงยังคงเป็นสูตรที่หมอเหลียงให้ไว้ก่อนหน้านี้ เจียงเหย่จะตุ๋นให้กินทุกสองสามวัน ช่วงนี้ไม่รู้ไปหานกพิราบเป็น ๆ มาจากไหนตั้งสองตัว หลังจากไปขอคำแนะนำจากหมอเหลียง วันนี้ก็เลยตุ๋นกินกัน
ดื่มน้ำแกงมาพักหนึ่งแล้ว จี้หยางรู้สึกว่าสีหน้าของตัวเองดูสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก
หลิวลี่ผิงก็ไม่เกรงใจ กล่าวขอบคุณแล้วก็ดื่มน้ำแกงจนหมด
แน่นอนว่าผู้หญิงในบ้านก็ได้ดื่มกันทุกคน แม่เจียงกับเจียงเสี่ยวเม่ยเองก็ดื่มไปคนละชาม
ไม่กี่วันต่อมา วันสอบก็มาถึง
คนในบ้านให้ความสำคัญกับการสอบของเจียงเสี่ยวเม่ยมาก ตอนเช้าเหล่าหวังทำอาหารเช้าไว้ให้ ส่วนจี้หยางกับเจียงเหย่ก็ว่างพอดี จึงตั้งใจจะไปส่งเธอ
เจียงเสี่ยวเม่ยยืนอยู่ตรงประตู เอ่ยกับพี่ชายและพี่สะใภ้ว่า “พี่ พี่สะใภ้ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ แต่ไม่ต้องไปส่งหรอก พวกพี่ไปด้วยฉันยิ่งตื่นเต้นจริง ๆ แค่คิดว่าพวกพี่รออยู่ข้างนอก ฉันก็ใจเต้นแล้ว”
เจียงเหย่ถามว่า “เอาของมาครบแล้วใช่ไหม”
“ครบแล้วค่ะ เมื่อเช้าฉันตรวจดูแล้ว พี่หวังก็ช่วยตรวจให้อีกรอบด้วย”
เงียบไปครู่หนึ่ง เจียงเสี่ยวเม่ยก็พูดขึ้นอีกว่า “ช่างเถอะ ฉันตรวจอีกรอบดีกว่า รู้สึกเหมือนจะลืมอะไรสักอย่าง”
เธอวางกระเป๋าลงแล้วตรวจดูอีกครั้ง ยังไม่วางใจจึงขอให้จี้หยางช่วยดูอีกรอบ “พี่สะใภ้ช่วยดูให้หน่อยค่ะ”
หลังตรวจเสร็จ จี้หยางก็บอกว่า “ครบหมดแล้ว ไปเถอะ ทำใจให้สบาย ตั้งใจสอบนะ”