อากาศช่วงนี้เหมาะกับการปั่นจักรยานมาก จี้หยางปั่นนำอยู่ข้างหน้า ส่วนเจียงเหย่พาอันอันตามอยู่ด้านหลัง
ทุกปีจี้หยางแค่เล็มผมออกนิดหน่อย ไม่เคยตัดสั้นจริงจัง ผ่านมาหลายปี ผมของเธอจึงยาวมากแล้ว
เช้านี้ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า เธอไม่ได้ทำทรงผมอะไรซับซ้อน แค่มัดหางม้าเรียบง่าย หญิงสาววัยเพียงยี่สิบสี่ปี กำลังอยู่ในช่วงวัยที่เปี่ยมไปด้วยความสดใส
ท้องฟ้าสีคราม เมฆลอยอยู่สูง เจียงเหย่มองจากด้านหลัง เห็นสายลมพัดเส้นผมยาวของจี้หยางปลิวไสว ก็รู้สึกอารมณ์ดีตามไปด้วย
เขาถามว่า “อันอัน ลูกว่าแม่ของลูกดีมากใช่ไหม”
“พ่อก็ต้องคิดแบบนั้นอยู่แล้วนี่ครับ”
“หมายความว่ายังไง ลูกคิดว่าแม่ไม่ดีหรือ”
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่ผมดีอยู่แล้วครับ ผมแค่คิดว่า ในสายตาพ่อ แม่ผมดีไปหมดทุกอย่าง ต่อให้มีสิวขึ้นบนหน้า พ่อก็คงคิดว่าสิวนั่นน่ารัก”
“แล้วไม่ใช่หรือไง”
“ใช่ครับ ๆ”
อันอันตอบอย่างจนใจ พอพูดจบก็ถามด้วยความสงสัยว่า “พ่อครับ พ่อกับแม่รู้จักกันได้ยังไง”
“เรื่องนั้นเล่าแล้วคงยาว”
“งั้นพ่อเล่าแบบสั้น ๆ ได้ไหมครับ”
“เล่าสั้น ๆ แล้วจะเข้าใจได้ยังไง”
อันอันรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าถามเลย
เจียงเหย่นึกย้อนถึงวันวาน ตั้งใจจะเล่าประวัติความรักของตัวเองให้ลูกชายฟัง
“ตอนนั้นนะ แม่ของลูกเป็นฝ่ายมาหาพ่อที่โรงงาน แล้วบอกพ่อว่า...อยากแต่งงานกับพ่อ”
อันอัน “...จริงเหรอครับ” ฟังดูไม่น่าเชื่อเลย
“จริงสิ พ่อของลูกเป็นหนุ่มอนาคตไกล จะหาคู่ไม่ได้เชียวหรือ ถ้าพ่ออยากแต่งงาน สาว ๆ คงอยากแต่งกับพ่อกันตั้งเยอะ แต่ตอนนั้นพ่อรู้สึกว่าจะแต่งหรือไม่แต่งก็ไม่ต่างกันเท่าไร เลยไม่ได้ใส่ใจนัก”