สมัยนี้หน่วยงานทำงานหยุดแค่วันเดียว ไม่มีวันหยุดสองวันติดกัน แถมรายการของจี้หยางยังเป็นรายการใหม่ เธอจึงยิ่งยุ่ง วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังต้องทำงานล่วงเวลาอีกครึ่งวัน
ตอนเธอกลับถึงบ้าน บุรุษไปรษณีย์เพิ่งมาส่งจดหมายให้เจียงเหย่พอดี เขายังไม่ได้เปิดอ่าน พอเห็นจี้หยางกลับมา ก็วางจดหมายไว้ข้าง ๆ แล้วรับกระเป๋าจากเธอไปช่วยถือเข้าห้อง
“พี่เสี่ยวเหย่ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าลมยางรถฉันอ่อนหรือเปล่า”
วันนี้ปั่นรถแล้วรู้สึกหนักมาก จี้หยางลองดูระหว่างทางก็พบว่าลมยางอ่อนอยู่หน่อย ๆ ทั้งที่ตอนเช้ายังดี ๆ อยู่เลย
เจียงเหย่เห็นเส้นผมของจี้หยางชุ่มเหงื่อไปหมด จึงบอกให้เธอกลับเข้าไปพักในห้องก่อน เดี๋ยวเขาตรวจดูให้
ยางล้อหน้าลมอ่อนจริง ๆ เจียงเหย่ตรวจดูแล้วก็พบหมุดตัวเล็ก ๆ ปักอยู่หนึ่งตัว ตัวหมุดอุดรูรั่วไว้พอดี ลมจึงซึมออกช้า ๆ ทำให้ยางแค่อ่อนลงเท่านั้น
เขาดึงหมุดออกมา ไม่นานยางก็แบนสนิท
เจียงเหย่เห็นจี้หยางเช็ดหน้าเสร็จแล้วเดินออกมา จึงถามว่า “จำได้ไหมว่าหมุดตัวนี้ไปตำเข้าตรงไหน”
จี้หยางส่ายหน้า “ไม่รู้สิ ฉันจำไม่ได้เลย”
เจียงเหย่พิจารณาหมุดในมือครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ “ระหว่างทางไปทำงานมีร้านซ่อมรถเล็ก ๆ ไหม”
“มีสิ กลางทางมีแผงร้านเล็ก ๆ อยู่ร้านหนึ่ง ตอนฉันผ่านก็เหลือบมอง เห็นลูกค้าเยอะดี มีทั้งปะยางทั้งเติมลม”
จี้หยางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “พี่คงไม่ได้คิดว่าเจ้าของร้านจงใจโปรยหมุดไว้หรอกนะ”
“พูดยากเหมือนกัน แต่สองวันนี้ฉันได้ยินมาว่ามีคนไร้คุณธรรมแบบนี้อยู่ เพื่อหาเงินก็จงใจโปรยตะปูสี่แฉกกับหมุดไว้ จะได้มีลูกค้าเพิ่ม”