“ท่านพ่อ ไม่อย่างนั้นเรามาคิดบัญชีกันใหม่เถอะขอรับ ผมรู้ว่าพี่ใหญ่ พี่สาม พี่สี่ พี่ห้าหาเงินได้เท่าไร ส่วนเงินที่บ้านใช้ไป ผมก็พอรู้อยู่” พี่สี่เอ่ย
“ใช่ มาคิดบัญชีกันใหม่เถอะ อีกอย่าง คิดบัญชีแล้วก็ไม่ได้เสียหายอะไร จริงไหมขอรับ ท่านพ่อ” พี่สามพูดเสริม
พี่ใหญ่ พี่รอง และพี่ห้าไม่พูดอะไร
ส่วนพ่อสามีของพี่รองเจียง คุณตาเฉินเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน เรื่องนี้คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร
แม้จะพูดกันว่าเงินที่หามาได้ในบ้านต้องเอามารวมกัน แต่ลูกชายทุกคนก็ไม่ได้ซื่อสัตย์ถึงขั้นนั้น
บ้านพี่ใหญ่มีลูกหลายคน แถมโตกันหมดแล้ว จึงแทบไม่เอาเงินมารวมกับกองกลางตั้งนานแล้ว
ส่วนพี่รอง ตั้งแต่ที่ทำงานจัดสรรบ้านให้ เขาก็พาภรรยาออกไปอยู่ข้างนอก แล้วจ่ายเงินเข้ากองกลางแค่พอเป็นพิธีทุกเดือน
พี่ห้าไม่เคยจ่ายเลยสักครั้ง
เพราะฉะนั้น เงินส่วนใหญ่ที่บ้านใช้จึงมาจากพี่สามกับพี่สี่
แต่จะพูดเรื่องนี้ออกไปได้หรือ
แน่นอนว่าพูดไม่ได้
เขาทำได้แค่พูดอ้อม ๆ “พวกแกไม่เคยเป็นคนดูแลบ้าน ก็เลยไม่รู้ว่าข้าวของแพงแค่ไหน ในบ้านมีอะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน ทั้งกินดื่มขับถ่ายอะไร ๆ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น พวกแกขยับปากพูดไปสองคำก็คิดว่าในบ้านน่าจะเหลือเงินตั้งเยอะ”
“ที่พวกแกไม่รู้ก็เพราะไม่เคยดูแลบ้าน รอให้ได้ดูแลบ้านเองแล้วจะรู้ว่ามันยากแค่ไหน”
“อีกอย่าง เงินที่บ้านเหลืออยู่เท่านี้ก็นับว่าเยอะแล้ว บางบ้านเก็บเงินกันทั้งชีวิตยังมีไม่ถึงสองร้อยเหรียญเลย”