เจียงเหย่ยกมือเช็ดหน้า “ขอฉันคิดดูก่อน ขอคิดดูก่อน”
เหล่าหวังไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงรินเหล้าให้เจียงเหย่จนเต็มจอกอีกครั้ง ชวนเขาดื่มต่อ
ดื่มไปได้สักพัก เจียงเหย่ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “นายเริ่มคิดแบบนั้นกับตงหยาตั้งแต่เมื่อไหร่”
คงไม่ใช่ตอนที่ยังน้ำมูกย้อยหรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานแล้ว
“อีกอย่าง ก่อนหน้านี้นายยังไปดูตัวอยู่เลยนี่”
เจียงเหย่มองเหล่าหวัง รอฟังคำตอบ
“ก่อนหน้านี้มีผู้ชายคนหนึ่งมากินข้าวที่ร้าน ฉันเห็นเขามองตงหยาไม่เหมือนเดิม ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ ตอนนั้นถึงเพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองคงไม่อยากให้ตงหยาไปอยู่กับคนอื่น”
“จากนั้นหลายเดือนมานี้ฉันก็เอาแต่คิดเรื่องนี้ คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าพาเธอมาแต่งเข้าบ้านฉันคงมั่นคงกว่า”
“อ้อ” เจียงเหย่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่ดื่มเงียบ ๆ
ทั้งสองคนดื่มกันอย่างไม่รีบร้อน พริบตาเดียวก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่เหล้ายังไม่หมด
จี้หยางออกมาดูแล้วเอ่ยเตือน “พวกนายพอกันได้แล้วมั้ง ต้องนอนกันแล้ว พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปทำงานอีก”
เจียงเหย่ลุกขึ้นทันที “ไม่ดื่มแล้ว เธอรีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวรบกวนพวกเราพักผ่อน”
เหล่าหวังพูดไม่ออก นี่นายกลัวเมีย หรืออยากไล่ฉันกลับกันแน่
เขาสวมเสื้อคลุมแล้วทักจี้หยาง “พี่สะใภ้ ผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้พ่อผมบอกว่าจะเอาเนื้อแกะกลับมาหน่อย เดี๋ยวผมแบ่งมาให้พวกพี่ด้วย”