เมื่อมาถึงหน้าบ้านตระกูลเจียง เจียงเหย่ไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่กำชับทั้งสองคนให้ปิดประตูใหญ่กับประตูบ้านให้เรียบร้อย
จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่เจียงเสี่ยวเม่ยรีบร้อนไปเข้าห้องน้ำ โอบจี้หยางเข้ามาจูบสองที
“พอแล้ว ไม่ใช่ว่าเดี๋ยวพี่เลิกงานก็กลับมาได้หรอกหรือ”
เจียงเหย่ยังไม่ยอมปล่อย “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอ…คือ…จะพูดยังไงดี…”
“หืม?” จี้หยางเงยหน้ามองเขา
“ไม่มีอะไร” เจียงเหย่จูบหน้าผากเธออีกครั้ง “ปิดประตูให้ดี ฉันไปก่อน”
“ได้ ระวังทางด้วยนะ”
“อืม ฉันรู้แล้ว”
เจียงเหย่รอจนจี้หยางปิดประตูใหญ่เรียบร้อยแล้วจึงค่อยจากไป
ตอนขากลับมา เขาปั่นจักรยานช้า ๆ เพราะพาภรรยากับน้องสาวมาด้วย แต่ขากลับนั้นเจียงเหย่ปั่นเร็วจี๋ ไม่นานเหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ไฟฉายที่ผูกอยู่กับแฮนด์จักรยานส่องลำแสงสว่างจ้า ฝ่าความมืดเบื้องหน้าเป็นทาง ล้อบดไปบนถนนพัดพาลมขึ้นมา เงาต้นไม้ริมทางจึงยืดยาวสลับหดสั้นไปตามแสง
เจียงเหย่ยกมือเช็ดเหงื่อ ความเร็วค่อย ๆ ลดลง
เมื่อครู่เขาคิดจะถามอะไรนะ?
เขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
ตอนเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ สิ่งที่เขาคิดมีแค่ให้ภรรยาเข้ากับครอบครัวได้ดี ไม่ต้องถึงกับสนิทสนมกันมาก ขอเพียงให้เคารพนับถือกันก็พอ
แต่ตอนนี้ภรรยาของเขานิสัยดี เข้ากับคนในครอบครัวได้ดี แถมยังว่านอนสอนง่ายต่อหน้าเขาอีก
แต่…
เขากลับรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรบางอย่างไป
ส่วนว่าขาดอะไร ตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ออก