หลานสาวตัวน้อยน่ารักมาก แค่หยอกก็หัวเราะแล้ว ใครอุ้มก็ไม่ร้องไห้ ดูคล้ายอันอันตอนเด็กอยู่หน่อย ๆ อันอันตอนเด็กก็เป็นแบบนี้ ใครอุ้มก็ไม่ร้องไห้
“หน้าตาก็คล้ายอันอันอยู่เหมือนกันนะ” เจียงเหย่พูด
จี้หยางจ้องมองอยู่นาน “เหมือนตรงไหนเหรอ?”
“ดูสิ ดวงตาคู่นี้เหมือนอันอันอยู่หน่อยไหม เป็นตาสองชั้นเหมือนกัน แล้วก็หูนี่ ติ่งหูใหญ่พอดูเลย อีกอย่างตอนอันอันเด็ก ๆ ก็อวบจ้ำม่ำแบบนี้เหมือนกัน”
จี้หยาง “……” เธอมองไม่ค่อยออกจริง ๆ
ในสวนสาธารณะมีคนพาเด็กออกมาเดินเล่นเหมือนพวกเขาอยู่ด้วย
คุณแม่คนหนึ่งเข็นรถเข็นเด็กอยู่ คงคิดว่าคุณแม่ด้วยกันน่าจะมีเรื่องคุย จึงเดินเข้ามาหา
“พี่คะ ลูกพี่หน้าตาน่ารักจังเลยค่ะ”
จี้หยางพยักหน้า “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ”
จากนั้นเธอก็ชมกลับอย่างมีมารยาท “ลูกคุณก็น่ารักเหมือนกัน ดูเรียบร้อยมากเลยค่ะ”
“ก็พอได้ค่ะ แค่ดูเรียบร้อยเท่านั้นเอง พี่คะ ทำยังไงถึงมีลูกหน้าตาดีขนาดนี้คะ?”
จี้หยางเกาหัว “เพราะฉันไม่ได้คลอดเองน่ะค่ะ”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” คุณแม่คนนั้นยิ้มแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ฉันนึกว่าเป็นลูกพี่เสียอีกค่ะ”
จี้หยางก็ยิ้มตอบ
ทุกวันนี้มีคุณแม่ที่คลอดลูกตอนอายุมากอยู่ไม่น้อย และคนที่รู้จักดูแลตัวเองก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งจึงดูอายุจากภายนอกได้ยากจริง ๆ
แม้จี้หยางจะไม่ใช่คุณแม่ แต่คุณแม่คนนั้นก็ยังชวนเธอคุยต่อ
พอดีจี้หยางจะได้เรียนรู้วิธีเลี้ยงลูกไปด้วย
“การเลี้ยงลูกเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งเลยนะคะ โดยเฉพาะตอนยังเล็ก ยิ่งต้องใส่ใจ อย่างลูกฉันนี่ ทุกเดือนฉันจะเทียบกับเกณฑ์ในหนังสือเลี้ยงลูก แล้ววัดน้ำหนัก ส่วนสูง รอบศีรษะ รวมถึงพัฒนาการทางสติปัญญา……”