เจียงฉงอันหยุดอยู่ตรงหัวมุม ฟังบทสนทนาของทั้งสองคน
“เกินไปตรงไหน? ซ่งฉางซุ่น นายคิดอะไรอยู่ ตอนหย่ากันเราเขียนข้อตกลงไว้แล้ว ลูกชายเป็นของนาย ลูกสาวสองคนเป็นของฉัน ต่อไปฉันไม่ต้องรับผิดชอบลูกชาย นายก็ไม่ต้องรับผิดชอบลูกสาว แล้วตอนนี้มาเสียใจทีหลังหรือไง? ฉันบอกไว้เลยนะ สายไปแล้ว”
“อีกอย่าง ที่นายบอกว่าเกิดอุบัติเหตุเลยย้ายออกมาเช่าบ้านอยู่ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? นายไปเล่นพนันกับคนอื่นแล้วแพ้ ไม่มีเงินใช้หนี้ เลยขโมยของบ้านพี่น้องตัวเองจนถูกจับได้ แล้วก็โดนไล่ออกมาต่างหาก”
“อย่าพูดให้ฟังดูดีนักเลย บอกว่าเจออุบัติเหตุนิดหน่อยอย่างนั้นอย่างนี้ ฮึ”
เจียงฉงอันฟังออกว่าเสียงนี้เป็นของอาสามเจียง
“ชิวซุ่ย ใช่ ตอนนั้นเราเขียนข้อตกลงกันจริง แต่ความผูกพันระหว่างแม่ลูกจะตัดขาดได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียวหรือ? ลูกชายก็เป็นลูกที่เธออุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงทางแยกสำคัญของชีวิต เธอจะไม่สนใจเลยหรือไง?”
“เขาไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่น แค่หวังว่าแม่แท้ ๆ จะช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย”
“อีกอย่าง เธอเป็นแม่แท้ ๆ ที่มีความสามารถ ไม่ใช่ว่าช่วยไม่ได้ ถ้าเธอไม่มีความสามารถ ฉันก็คงไม่มาหาเธอหรอก”
“ถึงจะไม่เห็นแก่เรื่องอื่น อย่างน้อยเห็นแก่ที่ลูกชายเป็นลูกแท้ ๆ ของเธอ ก็ควรช่วยสักหน่อยสิ”
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสุขในอนาคตของเขาเลยนะ”