ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร ในวันที่เจียงเหย่มาหาถึงบ้าน จี้ม่านก็เรียกเจียงจื้อหย่วนมาด้วย
อาจเป็นเพราะอยากอวดว่าผู้ชายที่ตัวเองเลือกนั้นดีที่สุด จี้ม่านจึงเอ่ยชมเจียงจื้อหย่วนแล้วชมอีก ชมเสียเลี่ยนยิ่งกว่าคำประจบสารพัดที่จี้หยางเคยเห็นใต้โพสต์ในเวยป๋อของตัวเองเมื่อชาติก่อนเสียอีก
“ได้ยินว่าตอนโรงงานคัดเลือกพนักงานดีเด่น พี่จื้อหย่วนได้รับรางวัลอุทิศตนทำงานด้วยนะ นี่เป็นการยอมรับอย่างสูงจากโรงงานต่อความทุ่มเทและขยันขันแข็งของพี่จื้อหย่วนตลอดทั้งปีเลยนะ ถ้าถามฉัน พี่จื้อหย่วนเก่งมากจริง ๆ คนทั่วไปไม่มีทางได้รางวัลนี้หรอก”
ตอนเจียงเหย่มาถึง เขาหิ้วแตงโมมาด้วยลูกหนึ่ง จี้หยางผ่าแตงโมแล้วจัดใส่จานยกไปวางบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นเธอก็ดึงเจียงเหย่ให้นั่งลง กินแตงโมไปพลาง ฟังจี้ม่านพูดไปพลาง ให้ความรู้สึกราวกับกำลังดูละครสนุก ๆ
เห็นจี้หยางไม่พูดอะไร จี้ม่านก็เอ่ยขึ้นราวกับกำลังอวด “พรุ่งนี้ฉันกับพี่จื้อหย่วนจะไปจดทะเบียนกันแล้ว ต่อไปฉันจะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของพี่จื้อหย่วน เราจะต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันไปตลอดชีวิตแน่นอน”
เธอเขย่าแขนเจียงจื้อหย่วนแล้วพูดเสียงออดอ้อน “พี่จื้อหย่วนดีใจไหมคะ”
เจียงจื้อหย่วนชอบไม้นี้มาก เขาตบมือจี้ม่านเบา ๆ “ดีใจสิ”
กินแตงโมไปหนึ่งชิ้น จี้หยางก็หยิบอีกชิ้นขึ้นมา ช่วงนี้หาซื้อผลไม้อะไรก็ยาก เธอไม่ได้กินผลไม้มาหลายวันแล้ว ในเมื่อมีแตงโมทั้งที เธอก็ต้องกินให้หนำใจ
ไม่รู้ว่าเจียงเหย่ไปซื้อแตงโมมาจากไหน ทั้งฉ่ำทั้งหวาน อร่อยจนแทบตาย