คำพูดประโยคเดียวของจี้หยางทำเอาคำที่รองหัวหน้าหยางยังพูดไม่จบติดอยู่ในลำคอ สีหน้าของเขาก็เริ่มดูไม่สู้ดี
รองหัวหน้าหยางมีชื่อเสียงดีในโรงงานมาโดยตลอด ทั้งยังนับว่าเป็นผู้มีตำแหน่งสูง คนส่วนใหญ่เวลาพูดกับเขามักอ่อนน้อม ต่อให้มีข้อโต้แย้งกันบ้าง ก็เป็นคนระดับเดียวกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ พูดขัดคอเช่นนี้
ดูท่าเด็กสาวตรงหน้าที่อายุยังน้อยคนนี้คงไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย
พูดตามตรง เขาเชื่อว่าคนแบบนี้ไม่น่าจะลอบทำร้ายใครลับหลัง แต่เรื่องที่ลูกสาวของเขาเล่าว่าจี้หยางไม่ไว้หน้าลูกสาวต่อหน้านั้น คงเป็นเรื่องจริงแน่
อยู่ในสังคม อยู่ในโรงงาน จะไม่มีไหวพริบในการเข้าสังคมได้อย่างไร
ดูจากนิสัยแล้ว เด็กสาวคนนี้คงไปได้แค่นี้ในอนาคต
แถมยังพูดจาเหน็บแนมแบบนี้ สักวันก็ต้องไปล่วงเกินคนอื่นเข้าสักคน
เดิมทีเขาคิดจะช่วยคลี่คลายความขัดแย้งระหว่างอีกฝ่ายกับลูกสาวเมื่อครู่ แต่พอเห็นสถานการณ์ตอนนี้ก็ช่างเถอะ คนคนนี้ดื้อดึงจนพูดอะไรไม่เข้าหูจริง ๆ
ตอนนั้นเอง เลขาฯ เฉา เดินไปหาหัวหน้าเว่ยกับรองหัวหน้าเฉิน แล้วถ่ายทอดคำสั่งของผู้อำนวยการโรงงานว่า “หัวหน้าเว่ย รองหัวหน้าเฉิน ผู้อำนวยการโรงงานบอกว่า ก่อนที่ตำรวจจะมา อย่าให้ใครออกไปตามใจชอบ และห้ามใครเข้าใกล้อุปกรณ์กระจายเสียง โดยเฉพาะเครื่องเล่นเทปที่ใช้เปิดม้วนเทป ต้องดูแลให้ดี อย่าทำลายร่องรอยเด็ดขาด”
หัวหน้าเว่ยพยักหน้าทันที “เลขาฯ เฉา วางใจได้ พวกเราจะเฝ้าไว้อย่างดี ไม่มีทางปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดแน่นอน!”