จี้หยางใกล้จะไปเรียนต่อแล้ว งานของเธอจึงต้องมีคนมารับช่วงต่อ ผู้อำนวยการโรงงานถามความเห็นเธอ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนเผือกร้อนกลับไปให้เขาอีกครั้ง
แม้เธอจะทำงานในโรงงานแห่งนี้มาหลายปี แต่คนที่เกี่ยวข้องกับเธอกลับมีไม่มาก
แน่นอนว่าโดยทั่วไปแล้วความสัมพันธ์กับทุกคนก็ดี แต่ก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมงาน ไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นที่จี้หยางจะยอมช่วยปูทางให้
ส่วนผู้อำนวยการโรงงานก็รู้สึกว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้แทบไม่ต่างกัน ไม่มีใครที่ทำให้เขาประทับใจได้ในทันทีเหมือนจี้หยางในตอนนั้น
แม้จี้หยางจะอายุยังน้อย แต่ก็รู้จักกาลเทศะ ทั้งยังมีความสามารถในงานอย่างดี เขาใช้งานเธอได้คล่องมือมาก
ตอนนี้จี้หยางกำลังจะไปแล้ว เขาจึงอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
แต่ผู้อำนวยการโรงงานก็หวังว่าเด็ก ๆ เหล่านี้จะมีอนาคตที่ดีกว่า เหมือนอย่างเสี่ยวหูเมื่อก่อน
“เสี่ยวจี้ ช่วยฉันดูหน่อยว่ามีใครในโรงงานของเราเหมาะบ้าง เธอมองคนได้ดี ฉันเชื่อใจเธอ”
“ผู้อำนวยการโรงงาน งั้นฉันจะลองดูนะคะ ว่ามีใครที่โดดเด่นเป็นพิเศษบ้าง”
“อืม ดี นี่ก็เป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ฉันมอบหมายให้เธอแล้ว”
“ผู้อำนวยการโรงงานวางใจได้ค่ะ ฉันจะทำให้ดีที่สุดแน่นอน!”
ตอนกินข้าวกลางวัน จี้หยางเล่าเรื่องนี้ให้เจียงเหย่ฟัง
“รู้สึกเหมือนยังไม่มีใครที่เหมาะจนทำให้ฉันตัดสินใจได้ทันที เจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่มารับช่วงงานแทนฉันก่อนหน้านี้ก็พอได้ แค่ไม่ค่อยยืดหยุ่นเท่าไร”
“อีกอย่าง ฉันคิดว่าน่าจะลองเลือกจากสำนักงานโรงงานดู เพื่อนร่วมงานที่นั่นผู้อำนวยการโรงงานก็คุ้นเคยอยู่แล้ว แค่ไม่ค่อยได้ทำงานด้วยโดยตรง คุณคิดว่าใครเหมาะบ้าง?”