พูดถึงเรื่องนี้แล้ว หยางอวี้เหมยไม่ได้เริ่มสนใจจี้หยางเพราะหลิวเย่าจงจริง ๆ ตอนที่บังเอิญพบกันระหว่างทาง
หรือจะพูดว่าไม่ได้เป็นเพราะหลิวเย่าจงทั้งหมดก็ได้ เพียงแต่พอเห็นจี้หยาง เธอก็นึกถึงคำพูดที่หลิวเย่าจงเคยบอกไว้โดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้เชื่อหลิวเย่าจงเสียทีเดียว แต่ก็คิดว่าคำพูดของเขาอาจมีความจริงอยู่บ้าง
อย่างเรื่องที่จู่ ๆ ก็ลักพาตัวจี้หยางไป น่าจะเป็นความคิดของจี้ม่าน
ส่วนการหนี ก็คงเพราะเขาไม่อยากถูกจับได้
สำหรับเรื่องที่ไม่จริง หยางอวี้เหมยคิดว่า จี้ม่านอาจตั้งใจจะขายจี้หยางจริง ๆ ส่วนหลิวเย่าจงคงถูกจี้ม่านหลอก จึงถูกมองว่าเป็นพวกเดียวกัน
ตั้งแต่เจอหลิวเย่าจง เธอก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มักเผลอเหม่อลอยอยู่เรื่อย
สองปีมานี้ เพราะเธอตัดขาดกับหลิวเย่าจงอย่างเด็ดขาด ความสัมพันธ์กับครอบครัวก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง อย่างน้อยพอกลับบ้านเดิม พ่อก็ยอมพูดกับเธอสักคำแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ค่อยกลับไป ปกติพักอยู่ที่หอพัก จะกลับบ้านก็แค่ช่วงสุดสัปดาห์
คราวนี้พอกลับไป พ่อหยางเห็นเธอเหม่อลอยอยู่บ่อย ๆ จึงถามว่า “อวี้เหมย เป็นอะไรไป?”
“หา?” หยางอวี้เหมยได้สติ จากนั้นก็ส่ายหน้า “พ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ”
พ่อหยางถอนหายใจในใจ เขามักรู้สึกเสียดายที่ลูกสาวคนนี้ไม่ได้ดั่งใจ เพราะผู้ชายคนเดียวแท้ ๆ ถึงทำให้ชีวิตตอนนี้กลายเป็นแบบนี้