แม่เลี้ยงจี้ได้ยินคนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ก็แทบอยากกัดฟันให้แตก แต่รู้ดีว่าตอนนี้จะลนลานไม่ได้
เธอหันไปมองพ่อจี้ น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “ตาเฒ่าจี้ หยางหยางอายุสิบเก้าแล้วนะ เราสองคนรักกันมาเกือบยี่สิบปี คุณยังไม่เชื่อฉันอีกหรือ ฉัน...”
พูดถึงตรงนี้ ขอบตาเธอก็แดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนเอ่ยต่อทั้งสะอื้นว่า
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรรับหน้าที่เป็นแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงนี่เป็นยากจริง ๆ ไม่ว่าจะทำดีหรือไม่ดี สุดท้ายก็ไม่มีใครเห็นความดี”
“ดูตอนนี้สิ ฉันในฐานะแม่เลี้ยงทำอะไรไม่ดีตรงไหน หยางหยางถึงต้องใส่ร้ายฉันแบบนี้?”
“ตลอดหลายปีมานี้ ฉันไม่มีความดีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก อุ้มชูเลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ สุดท้ายกลับถูกเธอแทงข้างหลัง...”
“ฉันเป็นแม่เลี้ยงนี่ลำบากเหลือเกิน...”
จี้หยางแทบอยากปรบมือให้ เก่งมาก เก่งจริง ๆ ทั้งที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบขนาดนี้ เธอยังหามุมแก้ตัวให้ตัวเองได้ แถมยังเรียกคะแนนสงสารจากพ่อจี้ได้อีก
เกิดผิดยุคไปแล้วจริง ๆ
ถ้าเกิดในยุคโบราณก็คงได้เล่นเกมชิงอำนาจในวัง ต่อสู้แย่งชิงกันในเรือนหลัง ถ้าเกิดในยุคหลัง ๆ ไม่แน่ว่าอาจไปทำสงครามธุรกิจได้ด้วยซ้ำ
ยุคสมัยจำกัดการเติบโตของเธอชัด ๆ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอโชคร้ายมาเจอฉันล่ะ
“แม่พูดอย่างนี้ได้ยังไง เมื่อกี้หนูยังทำตามที่แม่ต้องการ บอกว่าหนูมองผิดไปแล้ว แล้วทำไมแม่ถึงกลับมาบอกว่าหนูใส่ร้ายแม่อีกล่ะ”