ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1991
“นักศึกษาฉาง”
เจียงฉงอันถือช่อดอกไม้อยู่ในมือ ยืนประจันหน้ากับนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง
“นักศึกษาฉาง ฉัน... ฉัน...”
นักศึกษาหญิงที่พูดอยู่สวมแจ็กเก็ตยีนส์สีฟ้าอ่อน ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว ส่วนกางเกงเป็นยีนส์เอวสูงทรงกระบอกตรง คู่กับรองเท้าหนังส้นเตี้ยสีดำ
เธอมีผมดำยาวสลวย ใบหน้าสะสวย ยามเผชิญหน้ากับเจียงฉงอัน ปลายนิ้วก็เผลอกำชายเสื้อแน่น ใบหูแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ดวงตาหลุบลงอย่างลนลาน ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยว่า “คุณเป็นแฟนฉันได้ไหมคะ”
เจียงฉงอันยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอโทษนะครับ แม่บอกว่าไม่ให้ผมคบหากับใครตั้งแต่ยังเรียนอยู่”
“หา?”
นักศึกษาหญิงมีสีหน้างุนงง พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยกันแล้ว ยังจะเรียกว่าคบกันตั้งแต่ยังเรียนอยู่อีกหรือ ถ้าไม่คบตอนนี้ แล้วจะรอให้สายไปหรือไง
เจียงฉงอันพูดต่อ “อีกอย่าง แม่บอกว่าอยากให้ผมตั้งใจเรียนเป็นหลักระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยครับ”
“หา?”
นักศึกษาหญิงเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยกันแล้ว การมีแฟนก็ไม่ได้ทำให้เรียนไม่รู้เรื่องสักหน่อย
“แล้วก็ แม่บอกว่าถ้าจะคบใคร ต้องพาไปให้แม่ดูก่อน แม่บอกว่ามีประสบการณ์ชีวิตมาก จะช่วยดูให้ผมได้ครับ”
“หา?”
เจียงฉงอัน นักศึกษาหนุ่มหัวกะทิคนนี้ ต้องฟังแม่ทุกเรื่องเลยหรือ
ดูเหมือนจะไม่มีความคิดเป็นของตัวเองสักเท่าไรหรือเปล่า
แต่เขาเรียนเก่งขนาดนั้น นิสัยก็ดี หน้าตาก็หล่อ...
อ้อ แต่เขาฟังแม่ทุกเรื่อง แบบนี้ดูท่าจะไม่ค่อยไหวนะ...
นักศึกษาหญิงทำหน้าเหมือนกำลังคิดไม่ตก