แม่เจียงเจอเรื่องประหลาดมามากเพราะหน้าที่การงานของตัวเอง จึงหยิบมาเล่าให้จี้หยางฟังเป็นกับข้าว
จี้หยางชอบฟังไม่น้อย กินข้าวเสร็จแล้วก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน นั่งฟังต่ออย่างเพลิดเพลิน
เจียงเหย่มองผู้หญิงสองคนแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนลุกขึ้นเก็บโต๊ะ
เก็บเสร็จแล้ว เขาก็หั่นถั่วฝักยาวที่จี้หยางเก็บมาตอนกลางวันเป็นเส้น
พอดีกับที่เจียงเสี่ยวเม่ยกลับมา
“แม่ พี่สะใภ้คุยอะไรกันอยู่เหรอ”
พูดจบ เธอก็หยิบกิ๊บติดผมออกมาจากกระเป๋า “พี่สะใภ้ วันนี้หนูไปสหกรณ์กับเพื่อนร่วมงานมา เห็นว่ามีกิ๊บเข้ามาใหม่ เลยซื้อมา 2 อัน เราคนละอันนะ”
กิ๊บเป็นพลาสติกใสชนิดหนึ่งที่กำลังนิยมในช่วงนี้ มีลายเกลียวคล้ายเปีย สีชมพูหม่น
จี้หยางรับมาแล้วติดผมทันที จากนั้นหันไปถามเจียงเสี่ยวเม่ย “สวยไหม”
เจียงเสี่ยวเม่ยพยักหน้า “สวยมาก!”
จากนั้นเธอก็เอากิ๊บของตัวเองให้จี้หยางดู เป็นกิ๊บพลาสติกถักเกลียวสองเส้น สีม่วงโปร่งแสง
จี้หยางเอ่ยชมอย่างเต็มที่ “เหมาะกับเธอเลย! สีนี้พอเธอติดแล้วดูเข้ากันมาก แถมขับผิวให้ดูขาวด้วย”
ทั้งสองคนชมกันไปมาสองสามประโยค ก่อนเจียงเสี่ยวเม่ยจะถามว่า “แม่ พี่สะใภ้ เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่เหรอ”
“ไม่ได้คุยอะไรหรอก แค่เล่าเรื่องวุ่นวายที่แม่เจอตอนทำงานน่ะ”
“งั้นหนูขอฟังด้วยสิ แม่ไม่เคยเล่าให้หนูฟังเลย”
“เล่าให้ฟังแล้วเธอจะฟังหรือไง”
“ตอนนี้หนูฟังแล้วไง”
จากนั้นทั้งสามคนก็พูดคุยกันจ้อกแจ้กต่อ
เจียงเหย่รู้สึกว่ามีดหั่นผักใช้ไม่ถนัด จึงเข้าไปหยิบกรรไกรออกมา นั่งขยันขันแข็งตัดถั่วฝักยาวเป็นเส้น พลางฟังเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงทั้งสามอยู่ข้างหู
เขาหันไปมองแวบหนึ่ง