วันนี้ภัตตาคารของรัฐมีซี่โครงหมูตุ๋น เจียงเหย่สั่งมาหนึ่งจาน ก่อนหน้านี้เขาได้คูปองซื้อเนื้อจากที่ทำงานมาไม่น้อย ยังเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่ง
เขาคีบซี่โครงหมูใส่ชามใบเล็กให้เจียงเสี่ยวเม่ยสองสามชิ้น แล้วเจียงเหย่ส่งสายตาให้เธอยกไปกินหลบ ๆ อย่าให้แขกเห็นเข้าแล้วพูดอะไรขึ้นมา ส่วนเหล่าหวังเป็นพ่อครัว ของดีอะไรไม่ใช่ว่าต้องได้ชิมเป็นคนแรกอยู่แล้วหรือ
ฝีมือทำอาหารของเหล่าหวังดีมาก ซี่โครงหมูตุ๋นจนเข้าเนื้อ จี้หยางกินไปหลายชิ้น
เจียงเหย่ทำงานในโรงงานมานาน จึงรู้เรื่องต่าง ๆ มาก ทั้งยังคิดได้รอบคอบกว่า เขากล่าวว่า “อย่าดูถูกตำแหน่งผู้ประกาศข่าวของห้องกระจายเสียงเชียวนะ”
“ฉันไม่ได้ดูถูกสักหน่อย” จี้หยางตอบ
“ฟังฉันพูดให้จบก่อน”
“พูดมาสิ”
เจียงเหย่พูดต่อ “ตำแหน่งผู้ประกาศข่าวเป็นหน้าเป็นตาของโรงงานเรา ทุกวันพอเสียงลำโพงดังขึ้น คนทั้งโรงงานกว่าพันคนก็ได้ยินกันหมด จะบอกว่าในโรงงานมีคนไม่รู้จักฉันก็อาจเป็นไปได้ แต่ถ้าบอกว่ามีคนไม่รู้ว่าผู้ประกาศข่าวเป็นใคร คงเป็นไปไม่ได้หรอก อย่างไรก็ได้ยินกันทุกวันนี่นา”
จี้หยางพยักหน้า แล้วคีบเต้าหู้อีกชิ้นตามสบาย
“เพราะอย่างนั้น ตอนเลือกคนมาทำตำแหน่งผู้ประกาศข่าวถึงได้มีข้อกำหนดสูง นอกจากต้องเสียงไพเราะแล้ว ยังต้องมีความคิดถูกต้อง ประพฤติตัวเหมาะสม และมีคุณธรรมมั่นคงด้วย แต่ดูสิ วันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่ว่าหยางอวี้เหมยจะพูดอย่างไร ชื่อเสียงของเธอก็มัวหมองไปแล้ว ลองคิดดูสิ เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นก่อนแต่งงาน อย่างไรก็ฟังไม่ดีอยู่แล้ว”