“ม่านม่าน ที่บ้านไม่มีเงินมากมายจริง ๆ พ่อของลูกหาเงินได้ก็จริง แต่ค่าใช้จ่ายในบ้านแต่ละเดือนก็ไม่น้อย ตั้งแต่เรื่องกินอยู่ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน”
“เมื่อก่อนลูกกับจี้หยางเรียนหนังสือ น้องชายคนเล็กของลูกก็ไม่ต้องพูดถึง ต้องดื่มน้ำอัดลมกินไอศกรีมทุกวัน พวกนี้ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายทั้งนั้น”
“ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มาก แต่พอรวมทีละนิดก็กลายเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว”
“อีกอย่าง เงินที่ลูกชายสองคนบ้านลุงใหญ่ยืมไปตอนแต่งงาน ลูกก็รู้ว่าบ้านลุงใหญ่อยู่ชนบท ทั้งปีแทบไม่มีรายได้ ฉันแต่งงานได้ดีกว่าใคร เวลาเขามีเรื่องก็ได้แต่ขอความช่วยเหลือจากฉัน”
“แล้วยังมีบ้านลุงรองอีก...”
“แม่!” จี้ม่านขัดขึ้น “แม่พูดเรื่องพวกนี้กับหนูไปก็ไม่มีประโยชน์ เงินที่ลุงใหญ่กับลุงรองยืมไปก็คงไม่ถึงร้อยหยวนหรอก แม่ยังไงก็ต้องมีเงินเหลืออยู่บ้าง”
“ม่านม่าน ลูกลืมไปแล้วหรือ จี้หยางเคยควักเงินจากมือพ่อไปตั้ง 200 หยวน แล้วยังตอนลูกแต่งงาน ของติดตัวเจ้าสาวอย่างกะละมัง ผ้าเช็ดหน้า หม้อน้ำร้อน ผ้าห่มมงคล รวมถึงเสื้อผ้าใหม่ที่ตัดให้ ทั้งหมดก็ต้องใช้เงินนะ”
จี้ม่านฟังแล้วเริ่มหงุดหงิด น้ำเสียงจึงเจือความรำคาญ “แม่ ให้หนูยืมได้ไหม แม่ให้หนูยืมก่อน อีกไม่กี่เดือนหนูจะคืนให้ คืนเป็นสองเท่าเลย แบบนี้ยังไม่ได้อีกเหรอ”
“ฉันไม่มีจริง ๆ” ไม่ต้องพูดถึงว่าแม่ไม่ยอมเลย ต่อให้เหล่าจี้ได้ยินเข้าก็คงไม่เห็นด้วยเหมือนกัน