พ่อจี้กับแม่เลี้ยงจี้ถูกคำพูดของจี้หยางกระทบกระเทือนอย่างหนัก
พ่อจี้คิดจะกลับ แต่แม่เลี้ยงจี้กลับดึงเขาไว้ไม่ยอมให้ไป
ตราบใดที่ยังมีความหวังแม้เพียงหนึ่งในหมื่น แม่เลี้ยงจี้ก็อยากพยายามดูสักครั้ง
หากปล่อยให้จี้ม่านต้องติดคุกจริง ๆ ชีวิตของจี้ม่านก็จบสิ้นแล้ว
ผู้หญิงที่เคยติดคุกย่อมถูกคนดูแคลนและรังเกียจ
ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของพวกเขาก็ต้องพลอยได้รับผลกระทบด้วย เมื่อคนอื่นพูดถึง คงจะเอ่ยว่า “อ้อ ลูกสาวคนเล็กบ้านนั้นเคยติดคุกนี่นา”
แค่คิดว่าถ้าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง แม่เลี้ยงจี้ก็แทบรับไม่ไหว
“หยางหยาง ไม่ว่ายังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เห็นแก่ที่พวกเราเหน็ดเหนื่อยเลี้ยงเธอมาจนโต ขอร้องละ ได้ไหม? ขอแค่เธอยกโทษให้จี้ม่าน พอจี้ม่านออกมาแล้ว ฉันจะให้เขามาขอโทษเธอด้วยตัวเอง ดีไหม”
“เธอต้องเข้าใจนะ บางครั้งคนเราก็เผลอทำอะไรเลอะเลือนไป แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าทำอะไรลงไป เธอแค่เลอะเลือนไปชั่ววูบจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจหรอก”
“เรื่องหย่าทำให้เธอสะเทือนใจมาก อารมณ์ของเธอเลยไม่ค่อยดี...”
แม่เลี้ยงจี้ยังพูดไม่ทันจบ เจียงเหย่ก็ฟังต่อไม่ไหวแล้ว
“จี้ม่านอารมณ์ไม่ดี เรื่องหย่าทำให้เธอสะเทือนใจมากงั้นเหรอ?”
“ลองฟังสิ่งที่คุณพูดดู มีสักคำไหมที่เกี่ยวกับเมียผม?”
“อารมณ์ไม่ดีของเธอเป็นเพราะเมียผมงั้นเหรอ?”
“เธอหย่าก็เป็นเพราะเมียผมงั้นเหรอ?”
“แล้วที่ก่อนหน้านี้พวกคุณพูดว่าเธอไม่มีลูก ก็เป็นเพราะเมียผมงั้นเหรอ?”