ในสำนักงานโรงงานของโรงงานจักรยาน รองหัวหน้าหยางถือหนังสือพิมพ์รายวันเมืองหลวงไว้ นิ้วมือไล้ไปมาบนภาพถ่ายของจี้หยางกับเจียงเหย่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนิ่นนานก็ยังพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เขานึกถึงตอนที่จี้หยางเพิ่งเข้ามาทำงานในโรงงานใหม่ ๆ ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กสาวใสซื่อคนหนึ่ง เขาคิดว่าอีกฝ่ายนิสัยแข็งกร้าวเกินไป ไม่รู้จักเก็บอาการ และวางท่าหยิ่งผยองเกินไปในเรื่องที่เกี่ยวกับลูกสาวของเขา
แต่พอมองดูตอนนี้
อีกฝ่ายกลายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเอ เป็นแบบอย่างด้านการเรียนของคนทั้งเมือง ส่วนลูกสาวของเขาเล่า สองวันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้กลับไปคืนดีกับหลิวเย่าจงอีก แล้วกลับมารบเร้าให้เขาช่วยจัดหางานให้หลิวเย่าจง
ความแตกต่างมหาศาลราวกับก้อนหินก้อนหนึ่งกดทับหัวใจ เขาถอนหายใจยาว ก่อนพับหนังสือพิมพ์เก็บใส่ลิ้นชัก แล้วไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
อีกด้านหนึ่ง หยางอวี้เหมยก็ได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน
เธอได้ยินจากเพื่อนบ้าน เพื่อนบ้านถือหนังสือพิมพ์มาบอกว่า จี้หยางที่เคยทำงานโรงงานเดียวกับเธอน่ะ ตอนนี้ก้าวหน้าแล้วนะ ได้ลงหนังสือพิมพ์ด้วย แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเออีกต่างหาก
หลังฟังจบ หยางอวี้เหมยนิ่งเงียบไปนาน ก่อนกลับเข้าห้องไปเงียบ ๆ ปิดประตูร้องไห้อยู่ตลอดบ่าย
เธอนึกถึงเมื่อก่อนที่ตนเองดีกว่าจี้หยางแทบทุกด้าน จึงคอยกลั่นแกล้งจี้หยางอย่างไม่รู้สึกผิด
แต่ตอนนี้ล่ะ? จี้หยางกลายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา มีสามีที่รักเอ็นดู มีลูกน้อยน่ารัก อนาคตสดใส