การกลับมาของจี้หยางเปรียบเสมือนก้อนหินที่ตกลงกลางทะเลสาบอันสงบนิ่ง ไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นมากนักในสำนักงานสหภาพแรงงาน
หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ทุกคนก็กลับไปทำงานประจำวันต่อ
เพิ่งกลับมาทำงานวันแรก จี้หยางยังไม่มีอะไรให้ทำ จึงพูดคุยกับพี่หวังถึงเรื่องราวตลอดสองเดือนที่เธอลาคลอด
เรื่องอื่นไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้จี้หยางสนใจ
“พูดถึงแล้วก็มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ตอนเธอคลอดลูก วันนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูโรงงานเรา ไม่ได้เข้ามาใกล้มากนัก”
“ถ้าวันนั้นฉันไม่ได้ออกไปทำธุระพอดีแล้วบังเอิญเจอเข้า เห็นเธอเอาแต่ชะเง้อมองโรงงานเรา ก็คงไม่ทันสังเกตหรอก”
“ฉันถามว่าเธอมีธุระอะไร”
“แล้วรู้ไหมว่าเป็นยังไง”
จี้หยางส่ายหน้า รอให้พี่หวังเล่าต่อ
“เธอมาถามฉันว่าโรงงานเราเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”
“โรงงานเราจะเกิดเรื่องอะไรได้ ฉันก็บอกไปว่าไม่มี โรงงานเราไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น”
“ตอนนั้นหญิงสาวคนนั้นดูตกใจมาก ถามย้ำฉันอยู่หลายรอบว่าโรงงานเราไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ หรือ”
“ว่าไปแล้วคนคนนี้ป่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าไปได้ข่าวปลอมมาจากไหน หรือสติไม่ดี คิดไปเองว่าโรงงานเราเกิดเรื่องขึ้น”
หลังฟังจบ จี้หยางก็ครุ่นคิด หญิงสาวคนนั้นคงเป็นจี้ม่านหรือเปล่า อีกฝ่ายอาจมาที่นี่เพื่อยืนยันว่าโรงงานจักรยานเกิดไฟไหม้หรือไม่ และเจียงเหย่เสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนั้นหรือเปล่า