เหล่าหวังหาหัวหมูมาได้ครึ่งหัว ขาหมูสามคู่ ไส้ใหญ่ ตับหมู และหางหมู ทั้งยังเอาเครื่องปรุงที่บ้านไม่มีติดมือกลับมาด้วย พอกลับมาตอนเย็นก็เริ่มตุ๋นทันที
เพราะต้องตุ๋นของพวกนี้ วันนี้เขาจึงกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ตอนจี้หยางกับเจียงเหย่กลับมาถึง ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตู ก็ได้กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูกก่อนแล้ว
จะดูว่าคนทำอาหารมีฝีมือหรือไม่ก็พอมองออก
อย่างเจียงเหย่ที่ฝีมือทำอาหารพัฒนาขึ้นมากในช่วงสองปีที่ติดตามเหล่าหวัง อาหารที่ทำออกมาก็อร่อยไม่น้อย
แต่ถ้าเป็นอาหารจานใหญ่ ยังต้องยกให้เหล่าหวัง
ใครถนัดทางไหนก็ย่อมเชี่ยวชาญทางนั้น สูตรประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ย่อมไม่ธรรมดา
เห็นจี้หยางสนใจ เหล่าหวังก็อธิบายให้ฟัง
“ของตุ๋นอร่อย ๆ ก็มีเคล็ดอยู่สามข้อ หนึ่ง ใส่เครื่องปรุงตามลำดับ สอง คุมไฟให้พอดี และสาม ต้องอบให้น้ำซึมเข้าเนื้อ”
“พวกหัวหมู ขาหมู ไส้ใหญ่ที่ต้องเคี่ยวนาน ๆ ให้ใส่ลงหม้อก่อน”
“หางหมูค่อยใส่ตอนกลาง ๆ ส่วนตับหมูต้องใส่เป็นอย่างสุดท้าย”
“ใช้ไฟอ่อน เคี่ยวไปช้า ๆ ถึงจะหอม พอสุกได้ที่ก็ปิดไฟ ต้องอบต่ออีกหน่อย พออบเสร็จจะเข้าเนื้อยิ่งกว่าต้มต่อเสียอีก”
“ยิ่งมีสูตรประจำตระกูลฉันช่วยอีก รับรองว่าหอมแน่”
เจียงเหย่ยื่นหน้าเข้ามาจากประตู พอเห็นจี้หยางฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็ถามว่า “จำได้หรือยัง?”
จี้หยางยิ้ม “สมองบอกว่าจำได้แล้ว”